kelebek varyete

çocuk olalım.

2010-05-17T05:35:00.007+03:00

portfolio nedir? reklam ve yaratıcılık okulu. şimdi böyle söyleyince kafanızda "peh" gibi bir tepki oluşuyor tahmin ediyorum. hayır hatta tahmin etmekle kalmıyorum, o bakışı defalarca bizzat gördüm. para tuzağı işler, denir. ben de geçtiğimiz ay boyunca eğitimde başıma gelenleri anlattıkça, bana “pınar canım, bir tür stockholm sendromu yaşıyor olmadığından emin misin?” diye soranlar bile oldu. çünkü çoğu zaman, katlanılacak iş değil.di. onlara göre.

ben bana göre olan kısmını biraz anlatayım.

başvuru sonrası her şeyin en başında bir mülakat süreci yaşarsınız. ferhat gelir. sizinle oynar, döver, sever, söver. bakın eğer sizde (hamurunuzda) bi’ numara yoksa, bu aşamada kaybediyorsunuz ne yazık ki, onu söyleyeyim. ama bunu karşı tarafın bir ukalalığı olarak algılamayın. onlar iyi çocuklar. ama ancak sizde var olanı ortaya çıkartıp geliştirebilirler ve sizin talep ettiklerinizi öğretebilirler. neyse, nihayetinde mülakat sonrası hayatta kalanlar arasından bir ekip oluşur.

işte o ekip olarak, eğitim süresince türlü "brief"lere maruz kalırsınız. maruz kalmak dedim ama bu iyi anlamda, çünkü zaten istediğiniz de bu değil miydi? değilse zaten, aslında “ya dur ben şu reklam işine gireyim, ortamlara akarım oh mis” filan diyorsanız, öperler sizi orada bildiğin. hoş değil. ciddiye alın. kaçmayın bu yüzden, zor gelse de üzerine gidin. biliyorum iyice kişisel gelişim kitabı moduna girdim ama durum bu. mesela kabaca reklamcılık lafı geçmiştir eğitimlerde arada. haklılar. mülakatta bile bunun sinyallerini bir gerizekalı değilseniz alıyorsunuz zaten. devamını eğer gideceğiniz varsa kendiniz görürsünüz neyse, spoiler vermeyeyim şimdi. ama portfolio’nun tersi pistir onu diyeyim. ama “kirlenmek güzeldir” filan gibi düşünün bunu.

peki ben şimdi bütün bunları niye anlattım! 5 haziran: yeni dönem. başlıyor, çünkü. bilin istedim. fikir üretmeye, düşünmeye, reklama ve türevlerine niyetiniz varsa gardınızı alın, gidin, görün, gösterin. ferhat tümer'i dinleyin. eğitmenleri dinleyin. haluk mesci'yi dinleyin. alemşah öztürk'ü dinleyin. haluk sicimoğlu'nu dinleyin. ve bir sürü başka kişiyi. ama ekibinizdeki arkadaşlarınızı da dinleyin, sorun, konuşun. akıllı olun. “ee sana noldu?” derseniz, tamamlamam gereken birkaç brief daha var şu ara. ama bitecek, dayağı yerim zaten aksi durumda. literally!

ben işte, konuyla ilgili aklınıza takılan bir şey olursa buralardayım. ancak hayat toz pembe değil tabii ki, benim aklıma takılan şeyler de en kısa zamanda çözülür diye umalım.

daycraft made my day.

2010-03-12T23:34:00.017+02:00

geçen gün güzel bir şey oldu.

kırtasiye malzemeleri aşkı kimi insanlarda vardır. doğuştan gelen bir lanet herhalde. favorim, not defterleri ve kalemler. herhalde bunun sebebini fazla düşünemezsiniz. neyse konuya geçeyim.

bi' gece otururken, hong kong'tan bir e-mail geldi. oranın beğenilen not defteri ve ajanda serilerini üreten bir şirket olduklarını ve bana ürünlerinden örnekler göndermek istediklerini yazmışlar. isimleri daycraft. paranoyak olduğum için inanmadım. ancak sitelerine girdiğimde düşündüğüm tek şey, "bu defterleri istiyorum adamım ha anlıyor musun?" türü bir şeydi. araştırdım ben de, ciddilerdi.

tecrübelerime dayanarak, uluslararası kargoya pek inanmıyorum. ama üç gün içinde geldi defterler, demek ki bi' güç var! altı tane defter göndermişler:

1. cool notebook: en sevdiğim bu. yuvarlaklara dolanan iple kapatılabilen çizgili bir defter. üzerinde müzik seti figürü var. negzel. bunun kameralı versiyonu var bir tane siyah, eminim sinemaseverler ona bayılacaklardır.

2. feminique: kapağının kadife olması sebebiyle dokunmaktan kendimi alamıyorum buna ama biraz kokoş. yani biraz derken, içinde ayna var o derece! ama onun haricinde gayet kullanışlı bir içeriği var. ara ara eğlenceli çizimler var içinde. güzel bir ajanda bence. kızsal biraz.

3. cantoon notebook: ince uzun, kareli defter bu. üzerinde anlayamadığım ve bana bir şey ifade etmeyen ama açıklamasında okuduğum kadarıyla onlar için anlamlı bir çizim var. kese kağıdı renginde, yapısı da o tarz. yani çevreci duruyor bu bayağı. minimal. kareli defter. o kadar. ve bu iyi.

4. chromatic days: bu da ajanda. renkli filan, eğlenceli bir tarzı o var o ayrı da en güzeli sert bir kapağı yok ve oldukça ince. yani yanımda ajanda taşıyacağım diye, şekilden şekile girmezsiniz bununla. ancak her haftayı bir sayfaya sığdırmışlar tabii ki bunun için, "çok meşgulüm" diyorsanız sizi bozar.

5. signature sketchbook: kırmızı kapaklıyı göndermişler! tenk yu. çizim ve karalama defteri bu. düz boş sayfalardan oluşuyor. yanılmıyorsam moleskine sketchbook'a göre biraz daha ince sayfaları. ama benim hoşuma gitti. hem görünüşü güzel, hem de kullanışlı diye düşünüyorum.

6. decoder sketchbook: bu benim hayatımda gördüğüm en pembe şey olabilir. sayfaları da pembe ve yani, nasıl desem, pembe! diğer defterlere göre büyük bu. üzerinde işaret dili ile ilgili çizimler var. ben renkli sayfalı defterlere pek ilgi göstermem ama, bir zararı yok şimdilik. yazdığın, çizdiğin şey üzerinde gözüksün de, derdim o benim.

sitelerinde bunlar haricinde başka seçenekler de var tabii ki. bence mutlaka bakın. bana kalsa, ben hepsini beğendim de! bu arada defterleri foreal lee gönderdi bana. ne diyeyim, thank you! ♥ sonuç olarak, çok mutlu oldum. sitelerinde de yazıyor ya, "we make your day" diye, güzel hale getirdiler cidden günümü.

bu arada bu defterlerle ilgili fikrinizi gerçekten çok merak ediyorum. yazın lütfen. belki gelirler buraya?

edebiyat parçası VI

2010-02-14T01:40:00.002+02:00

paradoks

ben sana hiç,
şiir yazmadım.

one day, one movie, one martini.

2010-01-23T17:21:00.019+02:00

tumblr güzel bir şey diye düşünüyorum. arada bahsedeyim o halde dedim, bir etiketimiz de bu olsun. mesela şöyle bir blog var: one day one movie.

günlük film ihtiyacımızı tatmin edecekmiş iddia ettiğine göre. bence biz yine de o şekilde tatmin olmayalım da, filmlerden güzel sahneleri alıp; kimi zaman altyazı ile görsel haline getirme olayı hoşuma gidiyor benim. "film bok gibiydi ama bir sahne vardı güzeldi" dediğimiz filmler bile olmuştur mesela. o yüzden bazen kare kare incelemek enteresan geliyor.

bu blog da işte her gün bir film seçip, ondan kareler derliyor. konulu blog, zaten tadından yenmeyen ve ne yazık ki; şu an okuduğunuz blogun mesela, tam olarak sahip olamadığı bir oluşum, severim. o yüzden bu şekilde görseller barındıran bildiğiniz başka blog varsa haber verin.

*
bu arada, "yazmayalı uzun zaman oldu" muhabbetine girmeyeceğimi tahmin edersiniz. zaman zaman hepimize olur. yani şöyle bir durum:

mucuk.

mezarlarınıza tüküreceğim

2009-10-03T23:44:00.002+03:00

intikam filmlerinden bir süredir bahsetmek istiyordum. öyle “hadi listeleyelim” heyecanıyla değil ama bu da bir nevi liste olacak. sırasız. ve belki spoiler filan.

şimdi konu intikam olunca son dönemde aklımıza quentin tarantino gelir herhalde. yani bakın benden size bir dost tavsiyesi, bu adama bulaşmayın oğlum.. kafa derinizi yüzer, kemiklerinizi dışarı fışkırtır acımadan. en son inglourious basterds ile alman ırkından intikamını aldı. bu film gerçek bir dram üzerinden anlatılan, tamamen fantastik bir hikaye. yine detaylar, güzel müzik. ve kan vardı, böyle yanık et kokusu vardı; bunları planlarken usulca pencereden bakan güzel bir kadın vardı. olay bu. zaten kabul etmek gerekir ki hoşuma gidiyor bebeyim benim bu hastalıklı haller. hem mantıklı düşünürsek, öte dünya fikri de muallakta olduğuna göre, nazilerin cehennemi de ancak böyle bir şey olabilirdi. tarantino bundan önce de zaten kill bill serisi ile, hayatımızın orta yerine sıçan insanlara gününü göstermişti. gelinlerden hoşlanmam pek ben, ama kill bill gelini idolüm. güzel kesti biçti o kadar adamı.

yine kill bill gibi oluk oluk kan akan, kült olayım ben maksatlı bir intikam filmi daha var. machine girl. aslında ben hepsini izlemedim bu filmin. atıp tutmayacağım fazla o yüzden. ama özetle gözlerimizi ekrandan kaçırtan bir film diyebiliriz. amacı da bu. kesiyorlar herkesi. ama ben de ne yapayım eskiden beri elektrikli testere türü olayları sevemedim işte. ana fikir sanırım, japonları sinirlendirmemeliyiz. bakın buraya yazıyorum, unutmayalım bunu.

şimdi tabii kill bill ve machine girl gibi anime tadında ölüm sahneleri içeren filmlerin yanında, gerçekçi intikam sahneleriyle ünlü filmler de var. irreversible var mesela. ilk gösterime girdiğinde çok konuşulmuştu. hatta sanki özellikle seyretmeye gidip filmin yarısında söylenerek sinemayı terk eden ve fenalık geçiren eleştirel bir ekip vardı. filmde tersten akıyor her şey, kamera açısı desen oynak. oynak dediğim, o da filmin bi’ numarası aslında. işler yolundayken her şey düzgün, muntazam görüntüler. ne zaman ki olaylar sapıtıyor, çekim ekibi de dertlenip dumanlı kafayla devam ediyor filme bildiğin. bu film yanlış yolu tercih etmekle ilgili, bir de işte en başta (ya da filme göre bakarsak en sonda) başımıza gelecek kötü şeylerin farkında olmamamızla ilgili. zamanlamayla ilgili. yoldan geçen bir dallamanın hayatımızı alt üst etmesiyle ilgili. ve ortada yangın söndürme tüpüyle parçalanmış bir kafatası olmasına rağmen ben hala kadın tecavüze uğrarken alt geçide inip olaya tanık olduğu halde kaçıp giden o insanı düşünüyorum. bu filmin “hardcore” sahnesi benim için oydu.

irreversible gibi, “sevdiğimiz insana zarar verirlerse” fikri üzerinden yine, eskilerden the crow var. bir kargayı üzerseniz, iki karga olur. öyle bir durum. lise döneminin sarsıntılı ergen hallerine en güzelinden eşlik etmiş sıkı bir film bu. şu an bile hala duvarıma asabileceğim kadar güzel sahneleri vardı. buraya not düşeyim bu filmin müzikleri ayrı bir güzeldi. müzik evet, müzikal şeyler de var.

sweeney todd the demon barber of fleet street gibi. sokağın acımasız berberi. adam sadece mutlu olmak istiyordu yemin ederim. neler yaptırdınız lan. bu filmin en sevdiğim sahneleri, şu usturalara olan delicesine aşkı anlatan kısım, my friends'i söylüyor johnny depp ve helena bonham carter birlikte. seviyorum; çünkü o sahnede, olayların düzelmesini engelleyen durum olan, başka bir aşk da konu ediliyor. masal gibi film. tim burton denince zaten genelde hissiyat bu. tekrar gerçekçi filmlere dönelim.

mesela oldboy, ben bu filmi yeni izledim. kafam karıştı. huzursuzluk verecek kadar çok şey anlatıyor. üzücü bir film. izlemesi zevkli. sahneler güzel. bağlantılar derin. ama özetle, oldboy bir intikam filmidir, bunun hepimiz farkındayız herhalde. temelde tabii ki ahlak, suç ve ceza tartışması yapıyor. ağzımıza sıçıyor lan. yemin ederim o an çaktırmasam da ben çok kötü oldum beybi. bakın, yine de çok derin düşünmezsek; bu filmden öğrendiğimiz şeylerden biri her zaman iyi bir plana ihtiyacımız olduğudur. ikinci önemli nokta ise, kendinizi her olayda tamamen suçsuz sanmanın, sonrasında “hay dilim kopsaydı da demez olaydım” tribine girmenize sebep olacağı. anladınız bence ne demek istediğimi. bi’ durun bi’ düşünün oğlum. yeterince düşünürseniz zaten, düşmanınızın aklını alırsınız. bu filmde de olan kesinlikle bu. literally.

ama hep böyle sarsıcı değil ama bu tarz filmler. eğlencelisini de çekmişler. 1989 yapımı she-devil diye bir film var mesela. hatırlayacak mısınız bilmiyorum ben bile hatırlamıyorum şimdi doğru düzgün. şişman bir kadının başka bir kadın yüzünden terk edilmesiyle gelişen olayları konu alıyordu. enteresan bir filmdi aslında tekrar izlemek istiyorum. oyuncular da iyi. roman uyarlamasıymış. aklınızda bulunsun bu.

bunların yanında izlemediğim ancak bahsetmek istediğim birkaç film var. 1978 yapımı i spit on your grave (day of the woman) bunlardan biri. vahşet. birkaç adamın tecavüzüne uğrayan bir kadının kendini ifade etmesi üzerine. yani ama ciddi anlamda bunun üzerine, tecavüz ve katliam sahnelerinden oluşuyor okuduğum kadarıyla. intikam ve intikam, yani. bunun gibi başka bir film de, the last house on the left. bunu da izlemedim. sakin ve olağan bir ailenin intikam hırsı ile gözünün dönmesi ile olaylar gelişiyor diyebilirim. bildiğim kadarıyla bu bahsettiğim iki filmin de yeni uyarlamaları çekilmişti/çekiliyor. izleyen anlatsın onları da. beklerim. hem daha bir sürü film var böyle, aklınıza geliyorsa onları da hatırlatın hatta yeri gelmişken.

*

ben de şimdi bu kadar lafın üzerine, yeri gelmişken bir hikaye anlatayım.. geçen gün yolda yürüyorduk özgeyle. “düşünürsek aslında”, dedim; “belki bi’ on yıldır neredeyse bütün bu olan bitenin suçlusu o”.

“haklısın”, dedi.

bütün o aşkı yutarım!

2009-09-03T20:09:00.005+03:00

screaming masterpiece vardı. izlanda müzisyenlerini ele alan bir belgesel. björk'ün new york'ta bir performansından da bir kısım yer alıyor içinde. akıllara zarar gerçekten. festivalde filmde bile izlerken uçtuğumu hatırlıyorum. buradan izleyebilirsiniz.

aşk olayına gelince.. bana bağlanmayın, sizi üzerim.

çünkü aşk derken "tek taşı ben taktım n'aber" diyen asidi kaçmış kola gibi bir yapış yapış bir yanılgıdan değil, yalamaktan bahsediyorum. kalbin aslında sulu ve damarlı bir organ olduğunun farkında, makyajsız aşk. bu arada, google'da damarlı organ diye aratıp buraya gelecek şahsa da şimdiden selamlarımı iletmek istiyorum. inan ki seni de seviyorum, ama arkadaş olarak.

edebiyat parçası V

2009-08-23T01:09:00.001+03:00

tırnak

otopsim yapılsa,
seni bulurlar.

friendfeed: çocuk pornosu tartışması

2009-07-25T01:02:00.011+03:00

friendfeed diye bir yer var. bi' ara fenasi bir tartışma ortamı yaratınca aktif üye haline gelmiştim. öyle duruyorum aslında bir aktivitem de yok ya. her neyse. bir sosyal ortam orası. insanlar kimi zaman sevimli kedi fotoğraflarını paylaşıyorlar, ya da beğendikleri siteleri. tamam, güzel. kimi zaman da tartışma ortamları oluşturuluyor. mesela sansür.. mesela kezbanlar. mesela porno.. mesela çocuk pornosu. sevgili gaykedi de çocuk pornosuna hafiften dokunup, sanatta çocuk erotizminin kullanılması konusuyla besledi bu sosyal ortamı. fikri tam olarak şuydu:

yabancı sanat sitelerinde çocuk pornografisi değil ama bariz kız & erkek çocuğu erotizmi içeren eserlere çok sık rastlıyorum, bu beni rahatsız ediyor. (© jock sturges, robert gligorov, michal chelbin, hendrik kerstens )

ancak bu beslenme saati pek iyi geçmedi. sebebiyse bu fikirle birlikte o rahatsız olduğu birkaç eseri de yazıya eklemiş olması. fotoğraflardan rahatsız olan diğer friendfeed kullanıcıları şiddetle karşı çıktılar duruma. oysa google'a girip mesela, "acaba jock sturges denen adam ne tür bir sanatsal ruh hali içindeymiş" diye arattığınızda, zaten bu görseller karşınızda. bakın, amacınız porno değilken hem de. sorun yani, bir kopi peyst ile sosyal bir ortama aktarılması mıdır bilemiyorum. ya da "acaba gaykedi dikkat mi çekmeye çalışmıştı" magazini mi.. esas tartışılması gereken başka şeyler var. hem de çok mühim. yoldaki kız çocuklarına bakıp çüküne elleyen o adam gibi.

yine de bir anda sanki tüm çocuk pornosu sektörünün kaynağı bu paylaşımmış gibi tepki verenler oldu. aşağılık bir konu olduğu için insanların duygusal ve tepkisel davranmalarını gerçekten çok iyi anlıyorum. ama fotoğraflarda yasadışı bir taraf yok. belki bu cümleyi "maalesef" diye bitirmeliyim ama yok. sen bunun "sanat" olup olmadığını her platformda tartışırsın, zaten tüm dünyada olan biten de bu. yapılması gereken de budur. bana sorarsanız sorun burada, bir çocuğun herhangi bir şey için kullanılması olabilir, çıplak ya da değil. nihayetinde bilinçli bir kafayla "evet benim bu fotoğrafımı kullanarak istediğin photoshop aktivitesiyle memelerimi büyütebilirsin ve sergileyebilirsin" diyen bir çocuk olduğunu sanmıyorum. ama yapılmış, rahatsız edici bir ifade tarzı, ama yapılmış. legal. alakalı mı bilmiyorum ama size burada bir soru sormak istiyorum, retorik bir soru değil, cidden: korku filmlerinde oynayan/oynatılan çocukların da ruh hali sizce karışık mıdır? karışır mı? o sanata da tükürelim mi.. tükürülmeli mi?

yasalar demişken, hızlı bir taramayla birkaç kaynağa bakabildim sadece. mesela buradan inceleyebileceğiniz bir yazı var, australia council’s protocols for working with children in art başlığı altında. çıplaklık meselesine de değinmiş. 15 yaşın altında her çocuk için, çocuğun ve ailesinin işin doğasını ve amacını tamamen anlaması, örneğin fotoğraf çekimi sırasında ebeveyn ve uzman gözetimi altında tutulması ve cinsel istismar içeren bir amaç gütmediğinde uzlaşılması gibi limitler koyuyor. daha ayrıntısı ve bu gibi yasaların başka örnekleri vardır. arayıp bulmak, okumak tartışmak lazım. yapmak lazım artık bunları. eğer ki bir şekilde çocuk istismarı olduğunu düşündüğünüz bir web sayfasına rastladıysanız, buradan ve buna benzer kimi sitelerden anonim olarak şikayetinizi yapabilirsiniz. bakın bir de burada da bir blog yazısı var "sanat mı değil mi" meselesi hakkında, ayrıntılı okumadım henüz uyarıyorum.

var yani bir sürü şey, benim demek istediğim o.

her şeyin yanında bir de "ya bu fotoğraflara bakıp iç geçirenler olursa" diye bir kaygı var. çocuğunuzu sokağa çıkarmamalısınız o halde. ciddiyim. ciddiyim ve üzgünüm.

ne pis bir dünya bu be..

spank me hard and call me a bitch

2009-07-19T02:30:00.013+03:00

rock'n coke'a gitmedim. o ayrı bir hikaye şimdi. ama biliyorsunuz the prodigy var(dı) bu gece. o halde bunun hatrına geçmişe bir yolculuk yaparak bir video klip yazısı yazalım şimdi. smack my bitch up üzerinden. bu şarkıyı hep sevmişimdir. ama votkaları tekilaları yuvarlayıp, kokain çekip sarhoş olan bir vandalın, kadın peşinde koştuğu video görüntüleri şarkıdan daha çok ses getirdi zamanında. hele ki sonunda öğrendiğimiz gerçek güzel bir hasssssktiri hak etmişti. iyi anlamda.

tabii ki, kadınlara yönelik şiddeti desteklemesi gibi iddialarla çeşitli feminist gruplar tarafından eleştirildi. televizyonda gösterilmesi de yasaklandı akabinde. ama mtv gelen istekler karşısında gece kuşağı türü bir saatte uyarıyla yayınlama kararı almış klibi yine de. böylece herkes sonsuza dek mutlu yaşamış ve boy boy üç çocukları olmuş, birbirlerini sonsuza dek sevmişler.

ahaha.

rahatsız edici şeyleri seviyorum. bunun hakkında da bir şeyler yazacağım daha sonra. öptüm.

edebiyat parçası IV

2009-07-13T20:47:00.001+03:00

bari

sevdiğin birine..
benzet beni.

daddy i'm so sorry, so so sorry..

2009-07-05T15:36:00.012+03:00

"itiraf.com hala var mı ya?!" varmış. e bir döneme damgasını vurmuştu tabii. hayat okulu. herkesin "toplum buna hazır değil" diyerek sakladığı şeyler vardır herhalde. toplum demişken şöyle bireylerden bahsediyorum, sapsız diye bir adam yazmış mesela bunu iki yıl önce:

"yıllar önce yaptığım bir itirafa cevaben profili 26 yaşında istanbul'da yaşayan bir kadın arkadaş 'ereksiyon ne demek ?' diye sormuştu. ben de şiddetli baş ağrısı diye cevaplamıştım. hala merak ediyorum ofiste başı şiddetli ağrıdığında millete ne dedi."

vuu-hu. neyse zaten aynı kadın "başım ağrıyor bu gece olmaz" da diyecek ne de olsa.

benim sevdiğim itiraf sitesi başka ama. post secret. arşivlerine buradan ulaşılıyor. isterseniz posta yoluyla, isterseniz direkt siteye göndererek ya da o da olmadı twitter'dan sırlarınızı gönderebilirsiniz. yeter ki anlatacak birkaç hikayeniz biraz da yaratıcılığınız olsun. ha site sahibine göre yeterince yaratıcı olamadıysanız, sırlarınız burada yer alabilir. bence, ana arşive girebilenler arasında çok bayık ve klişe olanlar da var gerçi. ama sanatsal itiraflar da var. bakın.

rahatladınız mı?

ıssız adamın seks hayatı

2009-06-27T14:57:00.002+03:00

biraz demode bir konudan bahsedeceğim. daha geçen haftaya kadar ıssız adam'ı izlemiş bir insan değildim. umrumda da değildi açıkçası.

ama geçenlerde deviantjesus'la paparazzilerden zor bela kaçarak martinilerimizi yudumlamaya gitmeden önce, ıssız adam'la ilgili birkaç muhabbet döndü istiklal'de yürürken. ben zaten izlememiştim o sırada filmi ama tamamen masum hislerle izlemiş olan sevgili arkadaşım desteklenme isteği ile kendinden emin bir şekilde sordu: "ya adamla tanışıyorsun ilk sevişmelerinizde böyle saçını çekiyor, vuruyor hunharca. kalkıp gitmez misin düşünsene?" tamam tamam 'hunharca' kelimesini kullanmamıştı onu ben dedim şimdi. cevap olarak "nereme vuruyor", diye sordum sakince. ah sevgili günlük, biz büyüdük ve kirlendi dünya.

eve döndüm. soruyu görmem lazım. hayır yani bu kadar laf döndü filmin ardından her yerde, herkes birden ıssız adam oldu, kişisel iletilerde filmden replikler yer aldı, hüngür hüngür ağladı insanlar sallamadım. bana filmi izleten dinamiğe bak.. tabii ben ilk başka sadece sorulan kısma bakıp çıkacağım diye düşündüğüm için, youtube'u açtım. ama sonra izledim tamamen. sonuç: müzik güzel. güzel birkaç sahne var. ve oyunculuk kötü. burada susacağım. filmi youtube'dan izleyip sonra buradan teknik dır dır yapmak şu an içimden gelmiyor. benim niyetim soruya cevap vermek.

amacının bana reel şiddet uygulamak olmadığının bilincindeysem zaten "saçımı çekti hayvan" demem ben bir ıssız adama. "yeah beybi" derim. ancak filmde adamın kişisel gelişimini tamamlayamamış olduğu kadına yatakta bu hislerini bir yetişkin gibi aktaramamasından belli oluyor. kimse kafaya takmamış son sahneye ağlamaktan ama seks iletişimsizliği diye bir şey var cidden bu filmde. asıl sorun beyin ıssızlığı.

açıkça "ağzına tükürmek istiyorum" diyemedikten sonra sevginin bir anlamı kalır mı.. bunu düşünmek lazım. bir de ıssız adamları sevmiyorum ya. gördüğüm kadarıyla erken boşalıyorlar.

ebeveyn banyosu

2009-06-09T02:00:00.000+03:00

kuşak farkından ve kültürel çatışmalardan belki, ebeveynlerimizle ilişkilerimiz biraz sorunlu. nihayetinde bizi meydana getirdikleri için, bu projeyi istedikleri font'la yazmak istiyorlar. ancak biz kötü tohumlar, marjinlerden taşabiliyoruz. rahat olamıyoruz ya hani. gizli çevrilen işler var. bana "ateist olduğumu babam bilmiyor" diyen de oldu. "23 yaşıma gelince anneme bakire olmadığımı söyleyeceğim" deyip söyleyemeyen de. ya da aslında üniversiteye devam etmediğini. şimdi esas soru şu: peki o sırada ebeveyn banyosunda neler oluyordu?

buradaki şeyleri seviyorum.

kabuslar, david lynch ve blue velvet

2009-05-30T20:46:00.007+03:00

david lynch filmlerinden korkuyorum. bir korku filminden bile bu kadar korkmam belki. korkma fikrinden hiç hoşlanmadığımı da zaten, beni tanıyanlar biliyordur. acı çekmek bile bazen "acı çekeceğim sanırım" fikrinden daha kabul edilebilir geliyor.

dün gece rüyamda çok kötü şeyler gördüm yine. bir kadının yiyecek sattığı bir dükkanı vardı. kalabalıktı çok. herkes bir şeyler alıyordu. bir adam geldi sonra. "spesiyalinizden istiyorum" dedi. kadın herkesin gözleri önünde kendi kollarını kesti. ve paket yaptırıp adama verdi. bu ne şimdi? böyle rüya, bilinçaltı vs. türü şeyleri anlaşılmaz şekilde film haline getiren insanlardan biri de lynch olduğu için daha önce ekşi sözlük'te yazdığım bir yazıyı buraya taşıyorum bu gazla. final döneminde tembelliğe kaçtığımı düşünebilirsiniz belki ama, hayır. anlamlı bir şey bu. yazdıklarım, adamın az çok en anlaşılır filmlerinden biri olan blue velvet ile ilgili. biraz düzenledim sadece. nedir blue velvet?

pleasantville adlı filmi izleyenlerin çoktan alışkın olduğu, her şeyin yolunda gittiği hatasız/kusursuz insanların çaylarını yudumlayıp sağlıklı beslendiği; ilişkilerin düzeyli yaşandığı hayal mahsülü bir kasabada açılan bir delikten acı verecek kadar gerçek kimi ortamlara akan bir film bu. kırmızı bir itfaiye aracının güneşli bir günde yavaş çekim vazifeden dönüşündeki dingin hava ne denli rahatsız edici bir hatasızlıksa, sevişirken "vur bana" diye inleyen kırmızı rujlu hatunun sıradışı, olumsuz, toplumun alışık olmadığı halleri bir o kadar çekici.

david lynch kanımca bu filminde, sinir bozucu düzenlilikte görülen dünyada dalınan rüyalara işaret etmenin yanında, "rüyasında kelebek olduğunu gören bir insan mı yoksa rüyasında insan olduğunu gören bir kelebek mi" sorusu ile karşımıza çıkıyor. frank'in acımasız kanlı kulak koleksiyonu dünyasında suç işlenmeyen kasabalar mı hayaldir yoksa diye de sorgulamakta.

haftasonu düzeyli gece gezmeleri yaşayan her daim hanım hanımcık iyi aile kızları ile makyajı akmış kolları çürümüş yarı çıplak bir kadının tezatlığı david lynch'in alışılmış psikolojik oyun seansı işte. "mavi kadife" dedikleri bir kadının elbisesi iken ne denli tahrik edici duruyorsa bir kasabanın gökyüzünü temsil ederken o denli durağandır ne de olsa. o kadar tuhaf bir dünyadır ki, dışarıdaki. sarışın bir kız ardıç kuşlarının temsil ettiği aşkı ararken, esmer bir kadın ardıç kuşunun afiyetle yediği böceklerin farkındalığını yaşamakta, ve deli olmadığının bilincinde olarak hayatta kalmaya çalışmaktadır. birileri de tokadı bastıktan sonra "dua et hala hayattasın, peh" diyerek bunu ona ısrarla hatırlatır zaten.

mesela, kötü olmak nedir? tuhaf olan nedir? bir şarkıyı dinlerken üzülen/duygulanan/ağlayan/içlenen/eşlik eden/geçmişe dalan bir insanın yeri geldiğinde o şarkıyı bir kadından duyabilmek istediğinde o kadını "becermek" için kulak da kesebiliyorsa; bunun açıklaması nerede aranmalıdır? bir kadın yatakta tokadı yemeden/canı acımadan içine tutku dolamıyorken, aynı kadın çocuğunu kucakladığında yüzüne "arınmış" bir gülümseme yerleşiyorsa; gerçekten hissetmek istediği nedir? pembe bigudili genç kızımız aldatılmayı kabul ederken aşkın gerçek yüzünün hayallerindeki gibi olmadığını anlıyorsa, esmer kadın "seni dolapta aradım dün gece" diyerek acı gerçeklerle dolu bir hayatta bir hayalin peşinde koşmanın anlamını/anlamsızlığını paylaşıyorsa, ...

belaya bulaşmamamız gerektiği toplum tarafından sürekli beynimize itelenmiş ve aksini yaparsak beyni akmış adamlarla karşılaşabiliriz malum. ancak belaya bulaşmamak hep işin iyi yanı gibi addedilse de, biz hep cümlenin ikinci yarısının hayalini kurarız. yedinci kata çıkmak isteriz. suç ortakları ararız. insanoğlu hep arıyor. tehlikeli olanı (frank)/yasaklananı (kulak hakkında soru sorulmayacak)/anlatılmaması gerekeni (sandy anlatmaması gereken her şeyi ilk geceden anlatır).. ancak sonra hayalden uyanırız, ve radyoda her gün aynı şeylerden bahseden birinin konuşmalarıyla "günaydın" diyerek güne başlayan, sıradan huzurlu insanların, çizilmiş gibi duran düzenli evleriyle karşılaşırız. ve çizilmiş gibi duran insanlarla. temiz kalbiyle safça aşık, huzur verecek bir kıza "seni seviyorum" demekte zorlanmanın sebebi, hiçbir zaman beraber olmamak gereken kırmızı rujlu bar şarkıcısı bir kadını düşünüyor olmaktır. ancak toplumca doğru bilinen, kötü kızlarla takılmanın pek fena olduğudur. bu yüzden ki; içimizdeki heyecan arayan ruhun fısıltıları bu film için tabiri yerindeyse, bir kulağımızdan girer, öbür kulağımızdan çıkar. kahramanımızın da başına işte bu geliyor. çürümeye yüz tutmuş, araştırılmaması gereken "tabu"ları temsil eden bir kulak, nihayetinde bir bedene tutunmaya devam eden "toplumun öngördüğü" sağlıklı bir kulağa dönüşüveriyor. ve o kulak ardıç kuşu sesleri duyuyor. huzurlu (?) yuvasında...

ama hayır; bu bir aşk filmi değil. ve bence mutlu sonla bitmiyor. çünkü ardıç kuşları böcek yemeye devam ediyor. o böcek filmin sonunda bizim midemize de iniyor. çünkü biliyorum ki şahsım da bazen yedinci kata çıkıyor, kırmızı rujunu sürüyor; ...:

- hit me.

to podcast or not to podcast, that is the question!

2009-05-06T02:35:00.003+03:00

podcast takip edip, dinleyebilme imkanı sağlayan cihazlar, "geeky" bir bakış açısıyla oldukça sevimli. farklı yöntemleri vardır ama e71 için şu şekilde anlatabilirim:

telefonunuzda menu başlığına girdikten sonra media klasörünü açın. içinde podcasting başlığı altında ayrı bir bölüm olacak. burada üç seçenekle karşılacaksınız; podcasts, directories ve search. henüz bir aboneliğiniz yoksa, search ya da directories başlıklarını kullanarak ilginizi çeken bir alanda yayınlara ulaşabilirsiniz. örneğin, arama kısmına trip-hop music yazdığınızda, telefonunuz size konuyla ilgili birkaç yayın getirecek. seçeneklerden herhangi birine tıklayarak üye olun. ya da directories başlığından, konulara göre ilerleyerek yine yayınlara ulaşabilirsiniz. ha bu da olmadı diyelim, istediğiniz podcast'in internet bağlantısını new podcast seçeneği ile kaydedip, yine üye olabilirsiniz. bundan sonra, podcasts başlığı altında bu şekilde üye olduğunuz yayınlara ulaşıp, güncelleyin. ardından istediğiniz bölümü select, download ile telefonunuza indirip dinleyin.

peki neleri dinlerseniz dünya daha güzel bir yer olur? aslında çok fazla seçenek var. ben şimdilik 10 tanesinden bahsedeceğim. belki sonra devamı çekilir.

1- idyllic music: dinleyin! uzatmayacağım.

2- the lost podcast wth jay and jack: LOST tartışan iki gencin programı. diziyi izledikten sonra "acaba black smoke o adamın kulağına kaçtığı için mi öyle oldu yoksa eşşeğin zikinden dolayı mı" türü muhabbetlere giriyorsanız, takip etmeniz yerinde olur. oldukça interaktif geçiyor üstelik, sorularınızı gönderip, teorilerinizden bahsedip yorumlar alabilirsiniz. gerçi ben bunu yapanlara deli gözüyle bakıyorum ama, olsun. eğlenceli. dinliyorum ben.

3- english as a second language podcast: "this is a man" yerine "that guy over there", "this is very boring" yerine "i am bored to death" demek isteyenlerin "podcast"i. ingilizce konuşurken kendinizi ifade ettiğinizi zannediyorsanız kesinlikle takip edin. aydınlanacaksınız cidden. ders dinliyorum havasında sıkıcı da değil. neşe doluyor insan.

4- indiefeed: müzik sebili. "indiefeed works with artists to bring you the best new music in single-song downloadable mp3s". yep! bizim için çalışıyorlar. dinlediğiniz şarkı hakkında ayrıntılı bilgi edinebileceğiniz, sadece ortalıkta olup biteni dinlemekle yetinmeyeceğinizi anlamış, bize çok yakın bir podcast bu.. teşekkür ediyorum. cidden.

5- radio lingua network - learn spanish with coffee break spanish: kahve arasında size ispanyolca öğreten podcast. ileri düzey derslere erişebilmek ücretli ancak başlangıç seviyesi derslerini indirebiliyorsunuz. şu aşamada zaten bu yeterli diye düşünüyorum. iki kişi hazırlıyorlar yayını. öğrenmek istediğiniz diğer bir dil varsa, radio lingua network'ten ispanyolca haricinde seçeneklere de ulaşabilirsiniz. güzel bir oluşum.

6- drink 'til we're funny: bir grup arkadaşın toplanıp geyik yaptığı bir yayın. şöyle bir durum var; çok eğleniyorlar. ama bazen kendinizi muhabbetine yabancı olduğunuz bir arkadaş grubunun ortasında kalmış esprilere boş gözlerle bakan insan gibi hissediyorsunuz.

7- cuddle podcast: baba kucağı gibi bir podcast. cıvır cıvır birkaç velet var ve babaları onlara masal okuyor. ancak bildiğimiz masallardan biraz farklı. günümüze uyarlanmış az çok, oldukça eğlenceli. üstelik çocuklardan mümkün olduğunca uzak durmaya çalışmama rağmen.. ve evet, onlar da rapunzel'in saç dipleri nasıl oldu da acımadı diye düşünüyorlar. aynen benim gibi.

8- diet and fitness podcasts: kızlar bu sizin için. eğer "ben ne yediğimi kendim bile bilmiyorum, birinin bana anlatması lazım" diyorsanız, takip edebilirsiniz. sevmediğim yanı, bir program havası yok, bir metni size okuyarak bilgilendiriyor. bu biraz sıkıcı. hoş, diet ne zaman eğlenceli oldu ki..

9- this week in tech: mekanik ilerlemeyen teknolojik muhabbet. bu yüzden güzel. vakti zamanında en iyi teknoloji podcast'i seçilmiş.

10- submission and coffee (18+): "edepsiz bir şeyler dinlemek istiyorum" derseniz. aslında biraz geç kaldınız, çünkü bu yayın sona erdi. ama eski bölümleri indirebilmeniz için arşivi hala saklıyorlar. özetle, master slave ilişkisi içinde olan aşık bir çiftin başından geçenler diyebiliriz. bölümlerde müzik de var. ciddi anlamda seks de. dinleyici mektupları ve bilgilendirici metinler de. jeneriğinde "toplumunuz bu yayını dinlemenizi hoş karşılamıyorsa, farkındalık sahibi bir topluma taşının", diyordu. "o meseleyi hiç açma" demek istiyorum müsadenizle.

bundan sonrası size kalıyor.
yukarıdakiler yetmiyorsa, buradan kafanıza göre de takılabilirsiniz.
"ben de konuşacağım" diyorsanız, buradan öğrenebilirsiniz.
sesinizi duyurun derim ben.

not: "bunu kesinlikle dinlemen lazım" dediğiniz bir şey varsa, bana iletin.

fairuz derin bulut vs. ali tekintüre: arabesk

2009-03-23T00:53:00.021+02:00

geçen gece babylon'da fairuz derin bulut vardı. ali tekintüre eserleri ile hazırladıkları arabesk albümün konseriydi. bildiğin arabesk. babylon'da.

şimdi sahtekar davranmak istemem, ben bu arabesk şarkıları sevgili fairuz dahil olmasaydı; türk filmlerinde kulağıma çalınanlar dışında ne bilecektim, ne dinleyecektim. jazz dinleyip, popüler kültüre karşı çıkmaktan da değil bu. böyle bir insanım. ama herhalde birinin düzenlemesini ve doğru zamanda sunmasını yadırgamadım. farklı kategorilerde algılanıp bir yerinden ortak noktası olan kavramların buluşmaları ilgi çekici olabiliyor. ali tekintüre "ben yıllar önce bu şarkıları yazdığımda böyle bir şey olacağını nerden bilebilirdim" dedi konserin başında; bir süre sonra zaten dinleyiciler "karbeyaz saçımı yolasım gelir" diye efkarla bağırıyordu. bu yüzden haklıydı sanırım adam.

konserde eski albümden sinek saz ve kelebek varyete'yi çaldılar. kelebek varyete çalarken üzerime alınmak istedim kimse farkında olmasa da. bir de girişte bir kasenin içinde şu kamyon arkasına yapıştırılan parlak zeminli çıkartmalardan vardı bir sürü. üstlerinde albümdeki şarkıların isimleri yazılıydı. albüm demişken, fairuz derin bulut dinlerken bulmak istediğim maniac şeylerin çoğunu kundante'deki saf haliyle değilse de yine fazlasıyla buldum. vokallerde gonca öncel ve serkan döver var. bütün sözler ali tekintüre'ye ait. arabesk dinleyen de, ruhunda arabesk olmayan da zevk alır gibi bir his var içimde. bir de burada güzel bir yazı var albümle ilgili. dinleyin. hem için, açılırsınız.

porno özgürlük mü?

2009-03-12T22:50:00.012+02:00

özgürlük dediğin bir yere kadar... olabilir mi?

sanırım insanları kontrol altına alabilmenin en güzel yollarından biri, onları tamamen kontrol altına almamaktır. başımıza gelen şeyler de tam anlamıyla bu. şimdi biliyorsunuz zaten türkiye'de sürekli bir şeyler kapanıyor ya da kapatılmak isteniyor. buna ister parti örneği verin, ister saç, isterseniz sizin köyde öyle deniyorsa çekinmeyin göt deyin, kapanma arzusunun önlenemez olduğu kesin. bunlardan bir örnek de, belki de göt diyenler için daha anlamlı olacaktır, porno kavramı. içinde porn, porno, tube, hardsex gibi anlamlı kelimeler içeren bütün siteleri tarayıp engellediler, bayağıdır. üşenmemişler. buna emek veren insanı bazen düşünüyorum doğrusu. gerçekten devlete hizmet etmenin doruk noktası bu olsa gerek. oo yea.

neyse işte bu yasaktan beri hepimiz tertemiz, günahsız, bembeyaz kanatlı varlıklar olduk. çocuklarımız heidi gibi ölesiye şen. kızlarımız pamuk gibi parlıyor. gençlerimiz daha kibar. mu, mi, mu, mı? bakın, daha önce söylemiş miydim bilmiyorum ama, heidi'yi hiç sevmem. ayrıca kimi istatistikler gösteriyor ki, pornoya erişim ve tecavüz vakalarının azalması arasında ciddi bir korelasyon var.

ama feleğin sillesini yiyen o kadınlara bir tokat da sen vurd..? bi' saniye. porno sektörü, türlü bataklıklar barındırıyordur eminim. ama farkında mısınız bilmiyorum da, bu kozmetik sektöründe de var. en berbat haliyle hem de. eğlence sektöründe de. eğitim sisteminde de. oldukça temiz gözüken pek çok yerde de. o yüzden "kötü yola düşmek" denen şeyi sadece eline almak olarak algılamamak gerek sanırım. ha bir de peki ya "erkek kısmı"? niye bir porno filmde oynayan erkeklere kötü yola düşmüş gözüyle bakılmıyor anlayamıyorum. hele ki başrol oyuncuları aksiyon halindeyken arkada 31 çekerek bekleyen adam(lar)? bilmiyorum eğer ortada bir kötü yol varsa o bu olmalı sanırım. hahaha.

aslında bu sektörü bir kariyer hedefi olarak görenler var. para kazanıyorlar, mesai saatleri, tatil günleri var, belirli kurallar çerçevesinde istedikleri programda ilerliyorlar, projeler ile ilgili fikir veriyorlar, gelecekte kendi şirketlerini kurmak istiyorlar. zorlama yok. kaçırılmak yok. bu bir görsel şov. ve onlar oyuncular. bütün bu olan biten legal. size zorla seks "kasedi" çekilip piyasaya sürülen insanlar sunulmuyor; ki esas bu, bir suç olarak, denetlenen bir şey olmalı. tıpkı çocuğa yönelik cinsel suçların denetlenmesi gerektiği gibi. binalarımıza hırsız girmesini istemiyoruz diye inşaat sektörünü yok etmiyoruz değil mi?

ama gençlerin ve çocukların zihinsel gelişimi? çocuklarınızın önünde kavga etmeyin. onlara cinsel istismarda bulunmayın. kızına sarılan bir baba olun. "oğlum bu müziği niye seviyor" diye bir düşünün. gençlerin eşyalarını izinsiz karıştırmayın. çocuğunuza yalan söylemeyin. onları dövmeyin. fikirlerini sorun. büyüdüklerini idrak edin. bir şeycikleri kalmaz.

ama ahlak? ahlak herkesin kendine ait, "unique" bir olgu. ahlaklı gözüküp tünellerden girerek ortamlara dalan insan! sana diyorum. bu sorunun cevabı klişe bir hal almadan bitsin. fazla kurcalamaya gerek yok bence.

ama kadının seks objesi haline gelmesi? bakın, eğer ki kadının toplumumuzdaki yeri olan "bayan yanı" kavramı ya da erkeklerdeki yersiz "memelere bak karpuz gibi" bakışı pornonun çöküşü ile değişecekse, gidip sasha grey'e bir tane de ben çakacağım (hayır o anlamda demiyorum).

peki ben bir porno filmde oynar mıyım, hayır. sadece tercih meselesi.

bu anlattıklarımı başka bir yönden okumak isterseniz; burada ve burada pornografiye karşı çıkan birkaç yazı var. ayrıca bu yazı da oldukça kapsamlı.

ha bir de şöyle bir şey oldu: geçenlerde bu konu hakkında araştırma yaparken bir wiki sayfası ile karşılaştım. ne yapsam bilemedim açıkçası. kendini aktivist, anarşist, nüdist vs. olarak tanımlayan bir adam, porno wiki'si kurmuş insanlar gelsin özgürce kendi oynadığı amatör porno videolarını koysun, böyle açık bir ortam yaratalım diye ama, kendisi bir yerden başlamış, gerisini getiren olmamış. kendi kendine pornolarıyla takılıyor öyle. ahahah. budur.

sonuç olarak, there will be porn sevgili okuyucu. there will always be.

moleskine: the legendary notebook

2009-03-04T14:58:00.009+02:00

şurada bilgisayar ortamında kullanabileceğiniz birkaç hayat düzenleyiciden bahsetmiştim. başka ortamlarımız da var oysa ki. ve bu ortam kimi zaman sadece bir planner'ı değil, bir karalama defterini, günlüğü, not kağıdını, seyir defterini gerektirebiliyor.

moleskine defterleri, uzun yıllardır yeryüzünde. hatta pek çok avrupalı düşünür ve sanatkar tarafından kullanıldığı iddia ediliyor. ancak bu defterlerin üretiminde 1986'da bir duraksama olmuş. ve moleskine'nin son üreticisi kepenklerini tamamen kapatmış. ancak 1998'de milanolu bir yayımcı moleskine'i geri getirmiş. ve ardından tekrar tüm dünyaya yayılan bir efsane haline gelmiş. günümüzde bu defterlerin tutkunları var. moleskine'nin sınırsız kişiselleştirilebilme özelliği ve kağıdının yazı ve çizim için ideal olması buna yeterli sebepler olsa gerek. ve eskiden olduğu gibi şimdi de sanatsal bir şeyler var moleskine ile ilgili:

başka örneklerine aratıp ulaşabilirsiniz. ve tabii ki hayatını düzenli tutmak isteyenler için, bu da bir sanat:

"ya defter işte, yazı nereye yazsan yazı değil mi", diyenleriniz olacaktır. tabii ki nereye isterseniz oraya yazın. ancak moleskine hayattaki güzel bir ayrıntı yine de. en basitinden bütün defterlerinin tek tek el yapımı olması bile hoş bir durum.

ve işte tüm bunlar istediğinizi yazın, çizin, paylaşın, saklayın, ve unutmayın diye..

your louis vuitton is real, but you are fake.

2009-01-19T04:08:00.011+02:00

bir kadının asla yeterince çantası olmaz. peki. şimdi size işte, bu cümleyle oldukça alakalı bir akımdan bahsedeceğim. mango'da kız arkadaşının yanında bekleyen erkek durumuna düşeceğinizi düşünüyorsanız, haklı olabilirsiniz. hoşçakalın.

etrafta görmüşsünüzdür. kızlar var, kollarında çantaları. kocaman. kol bükülerek göbek hizasına getirilmiş ve devasa çanta kolun dirsek kısmına takılı halde. geçtiğimiz yıl bunu çok gördük. hem de "benim seni öldürebilecek boyutlarda parlak timsah derisi bir çantam var ve beni kızdırırsan onu kullanmak zorunda kalabilirim" alt metni ile neredeyse. ama yine de tamam, bir kadının çantasına koyacak çok fazla eşyası oluyor. yani ben eminim ki, o büyük çantaların bile alamadığı şeyler vardır. ancak bir de alamayacağımız kadar pahalı çantalar var.
mesela, louis vuitton. fena gözükmüyor değil mi? aslında beğeniyorum. ama maalesef çanta olarak kullanılma amacından çoktan çıkmış bir statü simgesi haline gelmiş, tuhaf bir şey olmuş anlayacağınız. nasıl desem, mesela paranız var. ama paranız olduğunu kimseye gösteremiyorsunuz. niyeyse artık... bir louis vuitton takıyorsunuz kolunuza. kapılar açılıyor. ya da diyelim, kariyer sahibi, kendi ayaklarının üzerinde duran bir kadınsınız ha? tek taşınız bu işte. üzerinde monogram lv desenli, ortalama 3000 dolarlık bir çanta. ya da sadece o an gündemde olan bir şeyler almak istiyorsunuz, çünkü paranız var. of hep aynı noktaya geliyoruz. ha, bir de biraz tuhaf bir insansanız, bu çantaya tutkuyla bağlanabilirsiniz. japonlar, yeni sezon ürünleri geldiğinde bir gece öncesini mağazanın önünde yatarak geçiriyorlar neredeyse. onlar için ayrı, özel bir mağaza bile açılmış.

yer edinmiş pek çok marka gibi, herhalde dünyada sahte çanta üretimine en çok fikir vermiş markalardan biri bu ayrıca. öyle ki, artık google reklamlarında bile yer alan, taklit çanta satıcıları yüzünden hukuki yollara başvurmuş firma. hatta bazı konularda biraz daha alıngan davranıp, britney spears'in bir video klibinde otomobilinin panelini louis kanvazı ile kaplatmasını, şirket itibarını zedelemek ve sahtecilik başlığı altında değerlendirmiş. kazanmış tabii ki. türkiye de bu markanın sahteciliğinde önde gelen ülkelerden biri.

ancak tabii sahte bir louis benim de itibarımı zedeler diyorsanız, birkaç noktaya dikkat ederek mutlu olabilirsiniz. öncelikli olarak bir louis vuitton çantada lv logosu bir düğme altında, dikiş kenarında yarım olarak kalmaz, mümkün oldukça tam olarak görülür ve eğik olmaz. çantanın tüm düğmeleri ve fermuar vs. gibi çoğu aksesuarı da ayrıca lv damgalıdır. dikiş sayılarına gelince, çantadaki tüm dikişler simetrik değilse ve iki tarafında eşit sayıda bulunmuyorsa, o da olmuyor. ayrıca biri size gelip "10 dolara amerika'dan getirttim abla, orijinal" diyorsa, boşuna inanmayın, en ucuz modeller sanırım 400 dolar civarında. bunun yanında, bu çantaların açık renk sapları kullandıkça renk değiştiren bir yapıya sahip. aldınız, kullan kullan aynı renk.. olmamış demek ki. bu gibi şeyler işte.

peki bütün bunları neden anlattım? aslına bakarsanız şu an ben de tam olarak bilmiyorum. kadın olmanın verdiği önlenemez bir çanta tutkusu mu, yoksa genel olarak insan olmanın verdiği para ile olan bitene bir anlam verememe durumu mu..

püf. bu resme dikkatli bakınca, sanırım ikincisi..

polis kavramı ve protestolar: yunanistan vs. türkiye

2008-12-12T15:04:00.012+02:00

yunanistan'da olaylar sürüyor. sebebi nedir, 15 yaşındaki bir gencin polis kurşunu ile hayatını kaybetmesiyle bardağın taşması. günlerdir; isyan eden kalabalığı, yakılan kamu binalarını, birbirlerine taş atan insanları, gösterileri izliyoruz. maddi hasar ciddi bir boyuta ulaştı. bir süre protestolar karşısında engelleyici davranmayan yönetim ise, şu an hakimiyeti tekrar nasıl ele geçirebileceğinin planlarını yapıyor. erken seçim kabul edilmedi. güvenlik güçlerinin ele geçirilen lise ve üniversitelere müdahale etme yetkileri yok. türkiye ana haber bültenlerinden birinin spikeri bunu duyunca çok şaşırdı. görmemişiz ki. bu arada mecliste ölen gencin anısına yapılacak genel bir törenin ortamı yumuşatacağı beklentisi vardı en son. nereye gider bilmiyorum. tamam, şimdi olayın yunanistan boyutunu anladık. gergin.

ancak benim kafamdaki haber akışında türkiye'den de haberler var tabii ki. antalya'da polisin dur ihtarına uymadığı için boynundan vurularak öldürülen 18 yaşındaki genç gibi. gaspa teşebbüs gibi ciddi ancak kanıtlanamamış bir nedenle yine, istanbul'da polis tarafından vurulup felç geçiren ve ölüm tehlikesi olan 19 yaşındaki genç gibi. istanbul'da küfür ettiği gerekçisiyle polis tarafından öldürülen 22 yaşındaki genç gibi. bunlar sadece 30 saniyelik bir google aramasıyla karşımıza çıkan ilk örnekler. bir de tabii geçen günlerde yaşadığımız, polis kılığında tecavüz vakası vardı. bu son olayda suçlanacak kişi tabii ki direkt olarak polis değil. ancak ülkemizde akıllarda yer alan polis kavramıdır. bu tecavüz olayında elini kolunu sallayarak, güvenliği döverek bir kadını kaçıran sözde polis ekibinin etraftaki müşteri ve çalışan kalabalığı tarafından kabullenerek izlenmesi biraz korkutucu değil mi?

bu arada, olaylar avrupa'da yayılıyor. gelişmeleri kanepemden bildirdim.

meşgul insanlar için masa takvimi

2008-12-06T14:15:00.013+02:00

masaüstümde takılıp bana sekreterlik yapacak bir takvim arayışımı birkaç denemede ideale ulaşarak tamamladığım için, kısa bir liste. sizin aklınıza yatan başka şeyler varsa ekleyebilirsiniz yorum olarak.

1. active desktop calendar: ilk başta gayet kullanışlı gözüken bu takvimi kendinize göre düzenleme imkanınız biraz kısıtlı. evet, kenar çubuğu kısmının şeffaflığını, rengini, yazı stillerini düzenleyebiliyorsunuz; aylık takvim için de seçebileceğiniz bazı simge seçenekleri var. ancak yeterli değil.

bunun haricinde işlevsel olarak bir sorun oluşturacağını sanmıyorum. toplantılarınızı size haber veriyor, yapmanız gerekenleri listeliyor. biraz eski model giyinmiş topuzlu bir sekreter diyebiliriz bence buna.

2. noto personal organizer: bu çok kapsamlı ve şekil sahibi bir masaüstü ajandası. adres defteri, hesap makinası, yapılacaklar listesi, proje takip sayfaları ve hatta bir mp3 player'ı bile var. bunu yanında günlerini özelliklerine göre renklendireceğiniz ve simge seçebileceğiniz aylık takvim görünüşü, her güne ait sayfalar, yanına tik koyarak ilerleyişi görebileceğiniz listeler gibi çok sayıda özelliğe sahip. kariyer odaklı, yerinize göz dikmiş bir sekreter diyelim.

3. rainlendar: bu takvim active destop calendar'ın yaptığı işleri yapıyor, ve de kişileştirme özellikleri neredeyse sınırsız. customize.org'dan da ulaşabileceğiniz uzun bir tema listesi desteği var. masaüstünüzde daha az yer kaplıyor. ve birkaç fazladan özellik eklenmiş pro versiyonu hariç işinize zaten yarayacak hali, ücretsiz. simplenote adlı tema ile mesela, şöyle gözüküyor:

ya da coarse transparent ile ise aşağıdaki gibi, oldukça seksi:

özetle, bilgisayar başında zaman geçiren bir insan olup; her şeyi unutmaya meyilli iseniz, bunlardan bir tanesini deneyin diyorum. biraz düzenleyebilir ortalığı.

leave britney alone!

2008-12-01T12:45:00.007+02:00

yeni bir internet "selebiriti"miz var. ve ölü. 19-year-old abraham k. biggs commits suicide live on webcam. intihar edeceğine dair bütün sinyalleri verdikten sonra aşırı doz ilaç alıp, sanal arkadaşlarını haberdar ederek webcam'den canlı yayına geçen bir insanın hikayesi bu. ilaçları aldıktan sonra yayına geçtiği için olsa gerek belki de, izleyenlerden hiçkimse onun gerçekten ölüyor olduğuna inanmıyor. saatler sonra, hareket etmediği idrak edilip polise haber verilince, 12 saat (on iki saat) süresince canlı yayınlanmakta olan video, polisin olaya ve kameraya el koymasıyla sonuçlanıyor. ben videoyu izlemedim, haberlerde duyduklarım bunlar.

peki bu hikayeden çıkaracaklarımız nedir? gerçek ve yalanı ayırt etme yeteneğimizin günden güne tükenmesi filan mı... olabilir. kendi "şov"umuzu yaratmanın kolaylığı ile artık, internette olan biten her şey 15 dakikalık meşhur olma teorisine birer kanıt konumunda. insanlık öldü mü tartışması yapmayacağım. ve bir de şu var. ölmek istemek, tamamen başka bir konu. ama bunu canlı yayınlamak, nedir?

sahnede ölmek dedikleri, aslında bu muydu?

bilmiyorum belki her şey, istanbul taksim metro çıkışında iki büklüm durup acı çeken bir teyzenin yanından geçip gitmemiz ile ilgilidir. güven kavramını kaybettik sanırım, dünya olarak.

efes pilsen blues festival 19

2008-11-28T22:57:00.007+02:00

bir süredir yokum.

neyse geçenlerde efes blues festival'e gittik. 19'uncu yılı. festivalin sitesinde "akılda kalanlar"a tıklayarak bu yıla kadar neler olup bitmiş kısaca bilgi alabilirsiniz.

bu yıl watermelon slim, sharrie williams ve john lee hooker jr. sahne aldı. john lee hooker jr. hakkında ayrıntılı bir şey yazamam sanırım, çünkü o sıralarda üzerimdeki tuhaf bir halsizlik eve doğru yol almama sebep oldu.

diğerlerine gelince, slim sakin ancak kararlı bir blues ile bizlere hayat tecrübesini aktardı, sharrie ise inanç üzerine yoğunlaşıp enerjimizle beslendi. beslendi, diyorum çünkü, izleyenler hak verecektir, sevgili sharrie alkışlarımızı kucağında topladı, gözlerini kapattı, bildiğin huzur buldu kadın.

özetle, blues ile ve de daha çok sahnedeyken dinleyicilerden aldıkları enerji, sevgi, alkış, heyecan, destek, ya da her neyse işte o duygu ile, blues kavramını yaşatma arzusu ile ayakta (ve hatta belki hayatta) kalanların festivali bu. tekrar gördüm.

banned in turkey

2008-10-24T23:48:00.010+03:00

evet porno izliyoruz. sevişiyoruz da. içiyoruz da. düşünüyoruz da. kimimiz tanrıya inanıyoruz kimimiz inanmıyoruz. kimimiz başımız sıkışınca inanıyoruz. baskı altındayız. hep baskı altındaydık. vakti zamanında yokluktan, rtl'de iki meme göreceğim diye neredeyse almanca'yı sökmüş, show tv'nin erotik filmlerine talip bir kitleden gelenlerimiz var. bir tarafım gözükmesin, adım çıkmasın kaygısından kafayı bozmuş olanlarımız var. adı çıkanlarımız var be. adınız batsın.

"o istediklerinizle özgürlük mü olur" diyorlar bir de. yasaksa da her şeyin bir nedeni var. "çıplak gezmeyi mi özgürlük sandın şıllık". sanki istediğimiz bu. "orospu mu olacaksın başımıza, bir özgürlükmüş tutturmuşlar". peki ya siz yıllardır hepimizin eline tuttururken iyi miydi?

toplumca, başkası gibi davranmak. önerilen şekilde davranmak. olması gerektiği gibi davranmak. inanılması gerekene inanmak. sürekli korkutulmak. korkuya inanmak. hepiniz yanacaksınız. hepiniz irin içeceksiniz günahkarlar. hepinizin etleri sökülecek. bir çocuğa bunları aşılamak. inanmak dedik. devlete inanmak. birilerinin seni savunduğuna inanmak. peh. sonra da gidip yirmi yaşında kafaya kurşun yemek, mayına basmak. yasak, aksine inanmak yasak. aksini teklif etmek bile yasak.
konuşmamalısınız. aksini söylememelisiniz. yerinizi bilmelisiniz. adam gibi adam olmalısınız. bir de bayan gibi kız olmalısınız. kadın ne ayıp bir kelimedir, kadın. kadın. kadın. kadın dedim ya, kim okuyorsa klavyesine çoktan boşalmıştır.

ve muhtemelen ktunnel ya da hotspot shield kullanıyordur. çünkü blogger'a da erişim, türkiye'de bugün engellendi.

bunu bir yerlerden, hatırladınız değil mi?

blog action day '08 - poverty: gemi geri dönüşümü hakkında

2008-10-15T15:00:00.000+03:00

uzun zamandır yazmayı düşünüp ertelediğim bir şey var. bu satırları okuyan çoğu insanın muhtemelen, cismen karşılaşmayacağı türden, hayattan bir şeyler işte. kötü bir şeyler.. bu yıl 15 ekim'in yoksulluk adına yazılarla harekete geçilen bir "blog hareket günü" (blog action day) olmasından da ötürü, girişip bugün yazıyorum.

17 temmuz 2008'de aldığım ve panorama haline getirdiğim bir google maps görüntüsü. bangladeş chittagong'da, yaşlı ve işlevsiz olan her şeyden kurtulmaya çalışan insanoğlunun yarattığı bir gemi çöplügü burası. ama daha önemlisi orada insanlar da var. shipbreakers olarak adlandırılan bu insanların görevi ise o devasa metal yığınlarını parçalamak.

olay şu.. okuduğuma göre aslında her şey bir kazayla başlamış. uzun zaman önce, bir kargo gemisi fırtına sonucu bangladeş kıyısında karaya oturmuş. bir süre sonra insanlar gemiyi yağmalamaya ve geminin para edeceğini düşündükleri kısımlarını sökmeye başlamışlar. girişimcilerin bunun farkına varması ise uzun sürmemiş tabii ki. ve artık bir fırtınaya ihtiyaç duymadan eski gemiler buraya çekilmiş. kim çekmiş? misal, mohammed mohsin diye bir adam.. parçalanacak gemileri acayip paralar vererek kıyıya getirmek ve satılan parçalardan kar etmek üzerine php adlı bir şirketi var. peace, happiness and prosperity'nin kısaltması bu. barış, mutluluk ve refah.

gerçekten de öyle mi? neler dönmüş dostum ya..

gemi parçalayan bu adamlar, günlük 1.5 dolar civarında bir paraya, üzerlerinde sadece eldiven ve sandalet ile, ölüm tehlikesi olan bir işte çalışıyorlar. kaynağı yine gemiler olan hurdadan bozma, banyosu ve tuvaleti olmayan barakalarda yaşıyorlar. kırık kemikler, kesikler ve ezikler gibi günlük yaralanmaların yanında kolera, dizanteri gibi hastalıklarla da mücadele etmek zorundalar. sabah 7'den gece 11'e kadar, yarım saatlik iki arayla ve bir öğle yemeği molasıyla çalışmak durumunda kalıyorlar. mobilya yok, çoğunlukla aydınlatma yok, ısınma sistemi yok, temiz su yok. çalışma ortamı için gereken teknik donanım ve koruma yok. burada gemilerden sızan yakıt yüzünden defalarca yangın çıkmıs. gemi parçalarını keserken ortaya çıkan kanserojen ve zehirli maddeler ise neredeyse bir bulut halinde etrafta.

barakalardan birinde 3 kisiyle birlikte yaşayan, bir masayı yatak olarak paylaşmak durumunda olan 32 yaşındakı sriram prasad da, gemi parçalayıcılarından biri. bu şartlar altında olsa da para bulabildiği için kendini şanslı sayıyormuş. hindistan'da yaşadığı yoksulluk onu buraya çalışmaya getirmiş, ama evinde bıraktığı bir eşi ve çocukları var. çalıştığı on yıl boyunca neredeyse 100 kişi, iş kazası sonucu gözlerinin önünde ölmüş. prasad da pek çok kez yaralanmış. ve artık, bu şartlar altında ölme ihtimalini kader olarak nitelendiriyor.

ama teknik olarak bu kader değil aslında, bu bir "sektör". dünyanın pek çok ülkesinde bu gemi parçalama işi yapılmakta. hatta türkiye'de de, izmir aliağa'da aşağı yukarı 30 yıldır faaliyet halinde. kimi kaynaklar çevreye duyarlılık ve insana verilen önem gibi konuların türkiye'de aşıldığını belirtse de, maalesef hepsi aynı şekilde düşünmüyor. ben de, üzülerek söylüyorum ki, olumlu bakış açısına tam olarak bir türlü katılamıyorum. istihdam. çevreye duyarlılık. insana verilen önem. peh.. umarım. ya da keşke.

o halde özetle sorun şu ki; bu iş geri dönüşüm adına, yapılması gereken bir iş ve aslında insani şartlarda yapılabilir. ancak nedir? pahalıya mal olur. bu nedenle de yoksul ülkelerin kıyıları bu sektör için de bir ucuz işçi madeni. böylelikle, düzgün çalışma koşullarında parçalama işi yapan bir tersanenin, istediği bedelden de kurtulunuyor. atık ve zehirli gaz çıkışı kontrolü için harcanan maaliyetlerden de.. zaten pek çok başka para getiren iş de, bu şekilde yürümüyor mu?

kısacası, ülkelerin ve insanların yoksulluğu, sadece yaşam standartlarını tutturamamak, aç kalmak, giyinememek gibi çıkmazları değil; beraberinde hor görülmek, kullanılmak, yokluğa razı olmak, değersiz sayılmak gibi insanlık dışı kavramları da getiriyor.

lütfen bütün bunları tekrar düşünün.
çünkü tahmin edersiniz ki dünyada olan biten sadece bu anlattıklarımla sınırlı değil..
hatta yoksulluk kavramını siz en iyisi, en başından tekrar düşünün.

not
ilgili olabilecek baglantilar:
shipbreakingbd
shipbreakingplatform
gemisander
greenpeace
deviantart journal
shipbreaking in bangladesh

schweppes kısa film festivali

2008-10-06T23:36:00.006+03:00

bugünlerde bir reklam var. muhtemelen karşılaşmışsınızdır. schweppes, bir kısa film festivalinden bahsediyor. yetişkin izleyiciler için.. işin içine böyle bir slogan girince her şey daha da cazip hale gelebiliyor tabii. parmak uçlarınıza basarak ses çıkarmadan schhh.com.tr'ye girdiğinizde gösterim öncesi fısıltılara kadar kendinizi bir kısa film festivalinde hissetmeniz için gereken pek çok şeyi bulabiliyorsunuz. üye olduğunuzda, bir şeyler kazanma fırsatı yakalıyorsunuz hem de filmler gösterime girdikçe size haber veriliyor. bu arada, bu bir kısa film festivali olduğu kadar, zaman zaman uzun schweppes reklamları festivali de, aynı zamanda. unutmayalım.

filmlerden henüz ikisini izledim. magnifique ve consequence.. magnifique, "olm ne buluyor bu hatunlar bu adamda anlamıyorum" dediğiniz tipleri sorgulayan kısa bir komedi. tahmin ettiğinizden daha fazlası bi' yerlerde gizli olabilir gibi.. eğlendim izlerken.

consequence ise, diğerinin aksine gergin bir film ve çocukluğa dair olayların günümüze ne şekilde yansıyabileceği üzerine. daha doğrusu, bunun idrakı üzerine.. izlerken kendinizle ilgili başka anılarla bağlantı kurup, hüzünlü anlar yaşayabilirsiniz artık.

izlenecek başka filmler de var, sitede ayrıntısına ulaşabilirsiniz. genel olarak başarılı ve insanlığa faydalı bir reklam kampanyası olduğunu düşünüyorum bunun. takip edin bence..

le ballon

2008-09-10T02:46:00.005+03:00

uçan balonlarımız, nereye gittiler?

Emmanuelle Guilbard- Michel Mimran - Agnès Busidan -Thomas Granger - Romain Lorthiois - Alexandre Hervé - Sylvain Thirache - Matthieu Elkaïm - Pierrette Diaz - Yoann Lemoine - Sophie Megrous - Florence Pottiée-Sperry...

aramaya inanmak

2008-08-27T00:28:00.027+03:00

benim için yeni olan iki arama motorundan bahsedeceğim. yani aslında gözüktüğü kadar uzun bir liste değil..

1. cuil: eski irlanda dilinde bilgi anlamına gelen bir sözcükten adını alan cuil, dünyanın en büyük arama motoru olduğunu iddia etmekte. google'ın üç katı kadar.. o kısmını ben bilemem. ama bildiklerimi anlatacağım. hedefi sadece matematiksel popülarite kriterlerine bağlı bir listeleme yapmadan, aradığınız kelimeyle mümkün olduğunca alakadar sayfaları size sunmak. bunun yanında en önemli özelliği google gibi her tık'ınızı kaydetmiyor oluşu. arama bilgileriniz tamamen size özel.. (tuhaf tuhaf kelimeler aratarak blog'umu bulan insan, evet sana sesleniyorum). kendine has diğer özelliklerine gelince,

i am feeling lucky: belirgin bir sayfayı arattığınızda (örneğin, wikipedia) arama kutunuzun altında bağlantısı oluşuyor. bunu belirtmenin manası ne, diyenler olursa.. şöyle ki; kendimizi çok şanslı hissettiğimizde bile listemizdeki muhtemel bir numaralı siteye bağlantı adresine şöyle bir bakmadan ilerlemek istemeyebiliriz. önce sağımıza sonra solumuza bakıyoruz, akabinde tıklayıp giriyoruz. güvenli.

tabs: arama sonuçlarınızı filtrelemeniz için konuyla alakalı olabilecek filtreleme sekmeleri yardımcınız olabilir. ayrıca arama sonuçlarınız düz bir liste halinde değil, yan yana ve tercihinize göre ikili ya da üçlü sütunlar halinde gösteriliyor.

explore by category: arama yaptığınızda sonuçlarınızın yanında bir panel göreceksiniz. size aradığınız kelimeyle bağlantılı ancak belki de o şekilde aramayı akıl edemediğiniz önerileri getiriyor. panelde bir başlığın üzerine geldiğinizde alt başlıklar açılacak. alt başlıkların üzerine geldiğinizde ise, ortaya çıkan küçük bir açıklama kutusu sayesinde gerçekten aradığınız şey olup olmadığını kontrol edebilirsiniz.

kötü yanlarına gelirsek.. alakalı sonuçları size ulaştırma çabası bazen ters tepebiliyor bence. bilimsel bir makaleye ulaşmak istediğinizde, size o makalenin bir pdf halini sunmaktansa, sizi makale ile ilgili yazılmış birkaç yazıya ulaştırıyor mesela..

2. searchme: bu, görsel bir arama motoru. searchme'de bir arama yaptığınızda sonuçlarınız birer önizlemeyle gözler önüne seriliyor. böylece illa ki tıklamaya gerek kalmadan göz atarak sonuca daha hızlı ulaşabilirsiniz. ayrıca daha eğlenceli.. bunun yanında,

categories: aramaya başladığınızda arama kutusunun alt kısmında kategoriler oluşuyor ve dilerseniz aramanıza aralarından birine tıklayarak devam edebiliyorsunuz. hepsinde arayalım gibi bir seçenek de var tabii ki.

preferences: seçenekler kısmından; aramanızı porno içerikli sayfalardan arındırma, tema değiştirme gibi birkaç şeyi ayarlayabiliyorsunuz.

stacks: en önemli özelliği sanıyorum, stack yaratabilmeniz. diyelim ki sürekli takip ettiğiniz bir site var, aramanızı yaptınız ve sonuca ulaştınız. bir müzik sitesi olsun bu. takip ettiğiniz pek çok başka müzik sitesi de olabilir. anasayfada, stacks kısmına tıklayıp, yeni bir stack yaratmak istiyorum dedikten sonra buna "müzik" adı vermekle işe başlayabilirsiniz. daha sonra tek yapacağınız takip ettiğiniz bu siteleri tutup sürükleyerek oluşturduğunuz müzik stack'ine göndermek. hepsini tek tek gönderdiğinizde bir müzik profili oluşacak. tekrar arama yapmak yerine burdan hepsine ulaşabileceksiniz. istediğiniz zaman bunu bir arkadaşınızla e-posta yoluyla ya da sitenizde görsel olarak paylaşabilirsiniz.

kötü yanlarına gelirsek, bu stack meselesine şimdilik cache ile erişilebiliyor. ancak kısa bir zaman sonra, farklı bir yönteme geçilecekmiş ve kenarda biriktirdiğimiz web sayfalarına her yerden ulaşabilecekmişiz.

google haricinde alternatif bir şeyler bunlar. "search engine". gerçi ikisinde de blog'umu bulamıyorum henüz.. peh. püf..

9 by shane acker

2008-08-24T21:49:00.005+03:00

yeterince iyi bir planla, pek çok şeyi başarabilirsiniz.

2005 yapımı. yaratıcı için burdan.

anne ben insanım!

2008-07-26T20:17:00.029+03:00

ebeveyn kelimesi uzaktan bakıldığında sizce de biraz ağır bir laf gibi durmuyor mu?

hormonlarınızı kontrol edemediniz. belki yalnız kalmak istemediniz. artık oyuncak bebeklerle oynayamıyordunuz. anneniz öyle istiyordu. komşular da. biraz daha geç kalsanız yaşınız geçebilirdi. soyadınız devam etsin istiyordunuz. bu defa da erkek çocuk istiyordunuz. ya da mühim olan sağlıklı olmasıydı. ya da siz aslında çocuk istemiyordunuz ama oldu bi' kere.. sebepleri pek çok olabilir. zaten bundan bahsetmeyeceğim ki. her şeyin küçüğü güzel.

sorun şu ki, bir ebeveynin çocuğunun farklı bir birey olduğunu algıladığı durumlar oldukça kısıtlı. kafasında oluşturduğu modele uygun olmayan herhangi bir davranış, leopar desenli kaygan dar bir taytın üzerine giyilen enine çizgili rengarenk kadife bol bir bluza ya da bu kombinasyonu tamamlaması için saçlara takılan saks mavisi parlak kurdeleli bir taca dönüşebiliyor. sanıyorum bunun sonucu ancak niye bu kadar kötü giyindiğini düşünerek ortada dolaşan bir ergen olabilir. çünkü bu düşünce tarzı, boş bir tahta gözüyle bakılıyorsa bize, kişiliklerimizin oluşumunda bu denli önemli olan iki varlığın kendilerinin bir "upgrade"ini yaratma mücadelesinden başka bir şey değildir.

bu bir şikayet yazısı değil. sadece hepimizde var olduğunu gördüğüm bu tuhaf insani özelliğin bir başka kısa tanımı. bu şekilde davranmamız bize aslında hep, öğretildi mi.. kısmen, evet.

bugünlerde aslında konuyla bir şekilde bağlantısı kurulabilecek bir mevzu da şöyle bi' konuşuldu. bir süredir genel ahlak ilkelerine aykırı bulunduğu gerekçesiyle kapatılma kararı alınan lambdaistanbul üzerinden. kafalarda yaratılan erkek oğlum, hanım kızım imajlarının da etkisiyle, zaten cinselliğe kapalı alanda yaşayan insanların böyle bir oluşumu kolayca kabul etmesi tahmin edersiniz ki şaşırtıcı olurdu. ancak kabul etmekle zorlanmak bir yana, bu kabullenememeyi bir kitle imhaya dönüştürmek, kabul edilir bir davranış değil. ne yazık ki, son günlerde bu kapsamda tartışılan bir cinayet de var. bilindiği üzere türkiye'de eşcinsel cinayetlerinin basında kapladıkları yer oldukça dar. üzerinde durulsa bile insanlara çoğunlukla "hatalı davranışlar cezasız kalmaz" alt metni ile sunuluyor. öyle ya da böyle, basınımızda çıkan haberleri zaten takip ettiyseniz bir de bu meseleyle ilgili yabancı kaynaklı bir yazıya buradan ulaşabilirsiniz.

sonuç olarak; kapatmak, yasaklamak, engellemek kelimelerinden geçilmeyen, turistik reklamlarda söylenenin aksine yeşille mavinin bir türlü buluşamadığı ülkemizde insan kendini ne kadar ya da nasıl ifade edebilir? sanıyorum sadece cinsel kimlik başlığında değil, birçok başka konuda da insani ve anlayışlı tavrın hüküm sürebilmesi, bazı ebeveynlerin fikir yapılarının değişmesiyle mümkün. çünkü değişen her piksel, ekrana eninde sonunda yansıyacak.

şu an ben bunu sadece umabiliyorum.

give me liberty or give me death

2008-07-16T04:34:00.002+03:00

bahsetmiştim.

massive attack nihayetinde istanbul'daydı, yeniden. konser bitti ancak tecrübelerime dair kanıt yok elimde size sunabileceğim. neyse ki güvenli bir yere (kafamın içi) sürekli hatırlanmak üzere, kaydedildi. beklenildiği üzere hak, özgürlük, demokrasi, varlık, yokluk, hissetmek, hissetmemek üzerine hipnoz etkisi yaratabilecek görsel bir veri aktarımı yaşandı. konser sonrası aydınlanma yaşayıp dünyayı kurtarmak isteyen bireyler oldu mu bilmiyorum gerçi. bir de kimileri bunu bas ya da ritimin etkisi sanabilir ama, müzik de kalbimizde çaldı. cidden..

özetlemem gerekirse..

3d, müzikle kafayı bulmuş bir orkestra şefiydi. daddy g ise gerçekten kafayı bulmuş olabilir , ondan emin olamıyorum.

şaşırtıcı ama, kusursuz görüntüsü ile stephanie dosen, teardrop söylerken beni o anki gerçeklikten uzaklaştıramadı. yolanda quarty'nin etkileyici tavırları bana daha büyüleyici geliyor sanırım. özellikle all i want'ın canlı kaydını dinlemenizi öneriyorum. ısrar ediyorum hatta. hemen.

konser sonunda horace andy angel gibi bir silahla karşımıza çıktığında da, teslim olduk zaten. bu arada teknik ufak aksaklıklar elbet yaşandı müziğin anlık durması gibi. ama kimsenin keyfi kaçmadı. ben öyle umuyorum.

bu arada, yaşadıklarımız neye benziyordu az çok tahmin edebilmeniz adına, bu inanılmaz müziğin başka bir diyarda vuku bulmuş haline massive attack - glastonbury konser kaydından ulaşabiliyorsunuz. istanbul konser görüntüleri de internette bulunabilmekte şu aralar. tünellerden ulaşırsınız belki.

diyeceklerim bu kadar. ben yine olsa, yine giderim. keşke yine olsa.

"iktisadi" bir şeyler

2008-06-10T02:31:00.005+03:00

(bu yazı bir nevi iktisat adlı blog tarafımca şimdilik uçurulduğundan, buraya taşınmıştır)

konuya matematikle ya da iktisatla bağları yok denecek kadar az olan bir kitaptan başlamak ne kadar doğru bilmiyorum ama, öyle yapacağım. kinyas ve kayra. hakan günday'ın ilk romanı. bakalım:

"kayra bana son yoktur dedi. ve o meşhur matematik örneğini verdi. aslında kayra her zaman benden daha gerçek oldu. ne kadar saklasa da ispatlamaya çalıştığı şeyler vardı. dünyanın matematik üzerine kurulu olduğunu düşünmemizi sağlayan bir sistemde yaşadığımızdan bahsederdi.

(...)

1'den sonra 2 gelir dendi. bunu da kabul ederim. ama sonra 1'le 2 arasındaki sonsuz boşluğu düşündüm. peki o nereye gitti? irrasyonel sayılar varken bir sayıdan sonra diğer bir tam sayı nasıl gelebilir? eğer 1'den sonra virgül konursa ve bunun da *yanına* sonsuz sayıda sayı konabiliyorsa 2 nasıl gelir? işte! soru bu! yanıtsız bir soru. ve işte matematiğin hatası! dolayısıyla matematik yok."

evet. kulağa mantıklı geliyor. ama kayra her ne kadar matematik yok dese de, matematik şu an iktisat biliminde çok ciddi bir şekilde var. kinyas ve kayra'daki bu satırları okuduğumda kimi zaman hissettiğim "asi" tavrı yansıttığı için heyecan doldum. ama kabul gören, matematiği bir şeylere dahil edebilmek. belki de bir mecburiyet. bunun için de, çok çaba göstermek gerekiyor. öncelikle zihninizde bir dünya yaratmalısınız. ve o dünyanın içi, bir obsesifin çekmecesi kadar düzenli olmalı. tabii ki burada sayısız çekmeceden söz ediyoruz. ne hoş.

şu an aldığım derslerin çoğu matematik odaklı halleriyle tatmin edici olabilir; ancak kafamda iktisatı unutmaya başladığıma dair düşünceler oluşturmaları nedeniyle endişeliyim. ama sanıyorum, yüksek lisans derslerindeki "advanced" ön eki bu anlama gelmekte! endişe.

ve tabii ki olağan bir öğrencinin yapacağından fazlasını yapmaya alışmak gerek. ama kayra bazen "1.99999999'u bize 2 diye yutturmaya çalışan bir dünyanın çocuklarıyız", diyerek kafamı karıştırabiliyor.

evet. şimdilik bu kadar. ama bu konuyla ilgili anlatacaklarım bitmedi.

efes pilsen one love festival

2008-06-09T22:31:00.011+03:00

bu yaz 21 ve 22 haziran'da da bir şeyler oluyor. efes pilsen one love festival gibi.. ilk güne en azından, gitmek istiyorum ben. olay hakkında ayrıntılı bilgiyi burada bulabilirsiniz. festivale en rahat ayakkabılarınızla gelmenizi tavsiye ediyorum. şöyle şeyler olacak:

ilk gün sahne alacak isimlerden bahsedersek.. hot chip, bir ölüyü dans ettirebilirken, dinleyeni "aynı ritmi loop'a aldım dans müziği oldu" havasıyla öldürmeyecek kıvamda "kişilikli" müziği ile orada olacak. bakın,

. bunun yanında moloko'dan hatırlayacağınız güzel kadın, roisin murphy. ruby blue'dan sonra, overpowered adlı solo albümüyle niyetini elimize disko topu tutuşturarak açıkça beyan etmişti zaten. devam edelim. bedük, seni seviyoruz. sonra, hmm. the long blondes, dinleyin. o gün ayrıca kreş, dj style-ist, mabbas var. bilemiyorum, dans edilecek herhalde illa ki. katılamayacağım ikinci günde ise; gogol bordello, gevende ve babazula'yı kaçırıyorum. kaçıracağım diğer şeyleri zaten küçük bir araştırmayla bulacaksınızdır. bu arada o değil de,

"festival her türlü hava
koşullarında gerçekleşecektir.
her türlü hava koşuluna
hazırlıklı olunuz."

ben hala bu uyarıya gülüyorum. "biz her durumda eğleneceğiz kardeşim, sorun çıkartma iki dakika giy şu yağmurluğu otur şurda lütfen artık yaa" der gibi ama öyle değil; daha çok ,"paranızı aldık artık çok geç" demek istiyor. ne yapalım..

müzik için.

13 temmuz 2008 massive attack istanbul konseri

2008-05-13T18:21:00.008+03:00

duymayanınız kalmamıştır. bu yaz, baştan çıkaran şarkıların sahibi massive attack de burda. 13 temmuz'da parkorman'da sahne alacak. biz de orada olmak istiyoruz.

hatırlarsanız, massive attack 2003'te de miting tadında bir konser vermişti parkorman'da. kulaklara olduğu kadar, göze ve en önemlisi akla da hitap etmişti. bu defa yine umarım, içimizdeki bütün duyguları açığa çıkarıp, bizi onlarla yüzleştirir.

bilgi ve biletler için, burdan.

***

phew.. bu arada, son olarak... bir şey olursa da, gidemesek, sözüne güvenilir bir adamın vakti zamanında dediği gibi, ne yapalım.. konserler hep olur..

banttan haberler..

2008-05-05T15:00:00.004+03:00

bildiğiniz gibi geçenlerde buralarda bir kadın daha öldürüldü. tecavüze uğradı. yargılamak ya da genelleme yapmak oldukça kolay bir davranış biçimi biliyorum ancak bu cümleler, sevişememekten kudurmuş bir kitle için sadece iştah kabartan olağan üçüncü sayfa haberleri olabilir. bu konu zaten yine gündemden çıkıp tartışmaya kapandı. ki, tartışmalarda ülkenin "prezantabl" duruşunu sarsan bir olay olarak algılanmıştı. ancak işin bu cv kısmı değil de insana dair olan tarafı aslına bakılırsa yıllardır zaten böyleydi. tekrar tartışmak için, bir yabancının da(ha) ölmesi gerekiyormuş.

dünya barış dolu ve adil bir yer değil. zaten, çeşitli ispatları yapmaya bunu böyle kabul ederek başladık. tabii ki her şeyin bu kadar boktan olacağını hiçbirimiz bilemezdik. ama artık sanırım hakikaten boktan bir dünyada yaşadığımızın az çok farkına varıyoruz. sokak röportajlarından birinde, biri, "çocuğumu korkuyla ve korkması gerektiği bilinciyle yetiştirmek zorunda kalacağım." diyordu. acı bir gerçek.

bu arada, başka bir açıdan da bakarsak zaten korkuyla yetiştirildiğimizi, daha geçen günlerde 1 mayıs'ta, "olaylara karışma evladım" lafları ile bir kez daha acıyla fark ettik.

hadi kaçtım ben şimdi.

edebiyat parçası III

2008-04-04T18:22:00.005+03:00

besin piramidi

çingeneler, çiçek satar.
"beyaz kadın"
, ... mutlu olsun diye.

tehlikeli saplantı

2008-03-23T19:27:00.013+02:00

geçen günlerde gittiğim bir oyundan bahsedip kaçacağım. erzurum dt tarafından sahnelenen tehlikeli saplantı; gerginliği tüm oyun boyunca seyirciye hissettirmeyi başaran bir psikolojik gerilim. üç kişilik oyunda fulya koçak, burak altay ve kuvvet yurdakul rol alıyor. burak altay, kimilerine televizyon dizilerinden tanıdık gelecektir. tehlikeli saplantı daha önce, tiyatro fora tarafından da sahnelenmiş.

oyunda, rutin "evlilik kurumu" hallerinden bir gece çıkıp eve misafir gelen eski bir dost yüzünden, ya da belki eski bir dost sayesinde, gerçeklerle ve yalanlarla yüzleşen bir çifti bulacaksınız. tedirgin edici. her an şişeler kırılabilir, silah patlayabilir. oyuncuların kimi zaman sakin tavrı bile, bir tehlike işareti olarak algılanıyor aslında. herkesin bir saplantısı var baktığımızda. kimisi aldatılmanın verdiği delilikle intikam almaya saplanmış. kimisi aldattığını bile bile kocasına. kimisi, evli olduğu halde, kadınlara. var böyle şeyler. insanoğlunun doğasındaki intikam duygusu, ya da zaafları, ya da güçsüzlüğü. insanın hayvanlığı da. oyundan şu diyalog da sanırım, oldukça anlamlı:

- mark.. karımı seviyordun yani?
- hayır john, gelip geçiciydi.
- ama mektupta seni seviyorum demişsin ona..
- ah john... john... öyle demez miyiz ki.. hepimiz.. bazen...??

evet. deriz. oyun mu oynuyoruz aslında. biz. sadakat? güven? bağlılık? sorgulayın. ya da ne bileyim işte, herkese kapıyı açmayın..

amy winehouse

2008-01-20T04:13:00.001+02:00

şu günlerde bana çekici gelen bir kadın varsa o da; hörgüçlü saç modeli, sağlıksız görüntüsü, gözlerinde uzayıp giden makyajı ile bile, sevgili amy. başına ne geldi bilmiyorum, dediğim insanlardan. kadının "hayata karşı duruş"u, canlı söylediği şarkılarda bile her an ölecekmiş gibi durmak. kafası iyi. biraz fazla. biraz fazla yukarılarda. kokain bağımlısı. potansiyel yüksek doz kurbanı. dişleri dökülüyor tek tek ama, rehabilitasyon karşıtı. hayır hayır hayır. gitmez. ekranlarda her gün görüyorum, ama yavaş yavaş kayboluyor. zayıflıktan değil sadece. intihar eğilimliyim, demiş birilerine. haber olmuş. bir de üstüne hiç taramadığı saçlarını sapsarı yapmış, back to black dediği halde. kalbine kocasının adını dövdürmüş. kendini kesmiş. hem söylediğine göre yüzlerce defa ölmüş. ölememiş. anladığım kadarıyla bunu sorun etmiş. şarkı söylerken yığılıp kalsa, efsane mi olur ölse? yuvarlanan bir bozuk para gibi kayıp gitse. iyi mi olur. hastalıklı şeyler hep satar. ama ben bu bitkinliğin gerçekliğine inanıyorum. bakıyorum. çirkin diyorlar bu kadına. gülüyorum. o kadar umrunda değil ki. o kadar güzel. o kadar iyi. o yüzden tüm kusurlu duruşuyla en az kafası kadar, güzel bir kadın. severim.

we only said good-bye with words. i died a hundred times. 'you go back to her and i go back to...' i go back to us.

yeah baby.

tık: drunk or high.

ironi

2008-01-16T03:05:00.002+02:00

kadıköy'de bir duvar. bir kitabevi duvarı. clink! çektim.

mark osborne's "more"

2008-01-15T19:06:00.002+02:00

kimimizin içinde sürekli bir mutsuzluk var. kilitlendiğimiz geçmiş, hırs yaptığımız gelecek derken bir şeyler hep eksik. bakıyoruz yine de, dünyada sanki renkli bir şeyler de var. hani şu iş merkezini azıcık kenara çeksen ordan parlayacak gibi hissediyor insan. umursamazlığın en büyük ferahlık kaynağı olduğunu belirten büyük lost düşünürü desmond bir yana, içimizde gizlenmiş yaratıcılık ve umut o ferahlığa ulaşmak için sürekli bir şeyler yapmaya çalışıyor. ancak biz, içimizi de bir türlü rahat bırakmadığımız için, kendimizle konuşmalarımızı bile yanlış anlıyoruz. hedeflerimiz var. teslim tarihlerine artık "deadline" dediğimiz. ölüm çizgisi, diyemediğimizden. ve bir hedefi yakaladığımızda, yaptığımız ilk şey, ulaşılacak yeni bir çizgi çizmek. bu süreç kimi zaman dışsal yönlendirmeler, kimi zaman içimizdeki durmak bilmeyen elde etme kaygısından olabilir. belki de yaşadığımızı artık ancak bu şekilde hissedebildiğimizden, kendimizi zorlayarak, varlığımızın farkına varabildiğimizden. demiyorum ki, bırakın. sadece bu dünyada başka oksijen tüpleri de var. biraz soluk alabilsek. rahatlayıp renk paletini bir kere gördüğümüzde, kafamızı kaldırıp: evet şimdi neyle uğraşsam. diye düşünmeden. keşke bunu ben yapabilsem.

yukarıda bir karesini gördüğünüz bahsedeceğim animasyonda da, mutsuzluğunun getirdiği yaratıcılığını insanlara dünyayı toz pembe görme zevkini vermek için kullanan, ancak bu uğurda içindeki ışığı kaybeden bir kahramanımız var. stop motion tekniği ile yaratılan more 1998 yılında seyire sunulmuş, ve şimdiye kadar pek çok ödül almış. bağlantılara tıklayarak izlenebilir. izlensin.

ben yukarıda işin duygusal tarafını anlatmış olsam da, animasyondaki "sistem" eleştirisi de, bariz. sürekli daha fazlasını isteyen ve tüketen bir toplum içinde, mutluluğu satın alınan birkaç paket üründe bulabileceğini düşünmek. üretim bantlarına hapsolmuşluk ve bu döngünün bir parçası olarak sürekli içimizdekilerle çelişmek. sonunda tekerleği çeviren bir parça haline geldiğimizde, artık bütüne karışmak. kendini yitirmek. satın alınan bir paketin içinden, mutluluğun çıkmaması ancak, bunu kimsenin bir defo olarak görmemesi. tüm bunlar da, aslında hikayenin bir yerlerinde gizli. konuyla bir yerden son derece bağlantılı olarak, mutlaka izleyin: modern times (charlie chaplin).

sonuç olarak aşağıdaki bağlantılara tıklayın, gününüzü görün:
- get happy! (the online home of mark osborne), "more"un çekim aşamasını ve mark osborne'un diğer animasyonu, "greener"ı da aynı sayfadan izleyebiliyoruz.
- youtube bağlantısı burada.
- fonda çalan şarkıyı da buradan indirebilirsiniz:

new order - elegia * download

ferahlıklar. diliyorum.

i was hoping

2008-01-14T16:28:00.001+02:00

dışarıda konuşuyorduk hava buz gibiydi. titriyorduk ama konuştuğumuz konunun sıcaklığı ile biraz ısınmıştık: karım yan odada, bir sürü sorun yaşıyoruz biliyorsun sakın ona söyleme ama biriyle konuşmaya ihtiyacım vardı; ölmeden bi' beş dakika önce filan aslında harika bir insan olduğumun farkına varsam çok büyük bir utanç olmaz mıydı ve eminim son nefesimde inanılmaz bir pişmanlıkla dolardım. ben de, şimdi bana bunu söyleyebiliyorsun ve yakın bir zamanda da öleceğin yok merak etme, dedim. biliyorsun ben uzun zamandır et yemiyorum ya da ona benzer şeyler, ama sen bana güldün: evet ama deri giyiyorsun bebeğim, zaten besin zincirinin en tepesinde yer alıyoruz, ahahaha olsun yine de hoş kadınsın. ben sadece birbirimizi iyileştiririz diye düşünmüştüm. beraber özümüze döneriz diye. yemek yediğimiz yerden çıkarken 60 yaşlarındaki garson defalarca tekrarladı: hoşçakalın efendim yine gelin efendim ah siz harika bir iş adamısınız çok başarılısınız teşekkür ederiz efendim burda yemek yemeniz ne büyük bir onur. ve aynı adam benim yanımdan geçerken şöyle bi' baktı, saçlarım örgülü kadife pantolon içindeydim: sana da teşekkürler tatlım. işte o gün aslında şöyle bir şey demem gereken bir gündü: bana bak bu mekanı satın alır, üç kuruşa satarım k.çımı öpersin. bak benim de alacaklı olduğumu düşündüğüm zamanlarım oldu. ve ben birbirimize karşı koyarız diye düşünüyordum. paramparça ederiz belki diye. ben de düşüncelerim çürütüldüğümde kaybettiğimi düşündüm. hayatın ne kadar acımasız olduğunu düşündüğüm zamanlar benim de oldu. bu bir döngü biliyorsun ve vazgeçtiğimi ve seni suçladığımı düşünüyorsun. düşüncesiz insanın tekisin ve şu an beni duyduğunu bile düşünmüyorum. dedim ki, gerçekten temelde yargılayıcı olduğumuzu düşünüyor musun, temelde kötü niyetli olduğumuzu. evet, dedin. ben iyide kötüde ya da doğruda yanlışta intikama inanmam, dedim sana. cevap verdin: peki ya geçen acilde gördüğüm elleri kelepçeli adam, çocuğunu döverken çocuk kafasına bir şeyler fırlatmış. adam kanlar içindeydi. yaptığı tamamen yanlıştı diye düşünüyorum ve bu durumda ona merhamet etmem için sanırım oldukça uzun zaman gerekecek. sesimin tonunu düzenlemem gerekti, yargılanmış olma korkumu gizleyebilmek için. ben sadece beraber dans edebiliriz diye düşünmüştüm. birbirimize karışabiliriz diye.

benim için çok eski zamanlardan gelen bir şarkı bu.

edebiyat parçası II

2008-01-09T01:22:00.004+02:00

yansı

ben, aynaya
uğursuzluk getirdim.
kırılarak.

everyone's had more sex than me

2008-01-06T00:25:00.000+02:00

by Bernard Derriman:

avustralyalı alternatif rock grubu. 4 harfli. ilk harfi T. TISM. peki ne demek? çok ciddi bir şey demek."this is serious mum!" demek. otur, sıfır. neyse., grup 1982'de oluşmuş ve böyle matrak sözlere sahip şarkılar yapıyorlar. eğlenceli insanlar yani. lazım böyle şeyler. haklarında wiki'de oldukça kapsamlı bilgiye ulaşabilirsiniz, -> buraya tıklayarak. grubun everyone's has had more sex than me isimli sosyal içerikli şarkısı ise, çaresiz bir tavşan tarafından -> bu animasyonda seslendirilmiş.

insanın hakikaten gözleri yaşarıyor.

kısır döngü

2008-01-05T04:53:00.001+02:00

ben birine söylediğim bir şeyi kalkıp sonra bloguma yazınca kendimi o kişiye ihanet etmişim gibi hissediyorum. sonra bugün biri gelip bana dedi ki: birine söylediğim bir şeyi kalkıp sonra bloguma yazınca kendimi o kişiye ihanet etmişim gibi hissediyorum. e şimdi ben bu hikayeyi bloguma yazdım! kendimi nasıl hissedeceğimi bilemiyorum. beğendin mi yaptığını?

radio paradise

2008-01-04T22:26:00.008+02:00

müzik var. bundan bahsetmiştik. kısa keselim. radyo kavramı. güzel bir şey.

şimdi bu müzik dediğimiz şey, bir şehir efsanesine göre dalgalar halinde her yerde dolaşıyor. radyo dalgalarının içinden geçiyoruz. ya da belki bir adamın da dediği gibi, içimizden pink floyd geçti belki az önce. dinlemesek de o an, içimizdeydi. işte böyle güzel şeyler. ben seviyorum güzel şeyleri.

mesela bir radyo olsa. hiç durmadan çalsa bile, kapatmak istemesek. yatsak kalksak, fonda çalsa. sevişirken dinlenecek şarkılar çalsa. düşünürken dinlenecek. kitap okurken dinlenecek. mesela cennete gitsek orda bi' baksak, bu radyo çalıyor olsa. gibi.

, hayal kurmuyorum. bakın bakın:

radioparadise, dinleyici desteği (gönlünüzden ne koparsa) ile hizmette sınır tanımayan "eklektik" bir radyo istasyonu. internet üzerinden istediğiniz gibi ( -> şöyle seçenekler var) dinleyebilir, listesini ve şarkılara yapılan yorumları takip edebilirsiniz. oh içim açıldı be.

ama güzel haberler henüz bitmedi. belki çoktan farkındasınızdır ve kullanıyorsunuzdur ama, biz yeni keşfettik. aimp2 ortamı güzelleştiren bir "çalıcı". -> tıklayıp indirin mesela. farklı listeler oluşturmanızı sağlayan 'tab'ler ekleyebiliyorsunuz sayesinde. ama en sevdiğim yanı, dinlediğiniz radyo istasyonunu bir tuşla tık diye kaydedebiliyor bu efendim. mis. evet. bir yandan dinleyin, bir yandan kaydedin. sonra tekrar dinleyin. tekrar dinleyin. tekrar dinleyin.

eskiden kasetçalarların "record" tuşu vardı ya. çıt. onunla doldurduğum bir sürü kasetim var benim.

ayyuka

2007-12-24T18:01:00.005+02:00

"albüm çıktı", duyuru böyle. sanıyorum bir ay kadar oldu.

dinleyenleriniz geçtiğimiz haftalarda çoktan edinip dinlemiştir de, yine de ufaktan anlatmak gerekirse, albümde "bir yerde bir eksik var" dese bile vokalimiz, canınızı hiç acıtmadan arka arkaya dinlenebilen şarkılar var burda, . listesi:

hamam sefası;

toz bulutlu;

takınak;

aksi;

azgın çengi;

ağlama;

hayat derde bandı beni;

dünya hali;

çifte yarası;

ümitsiz aşk;

unutursam;

havada bir hinlik var;

sapasağlam;

çaça..

şeklinde. bu arada, orhan gencebay'ın ümitsiz aşk'ı da, bu albümde görüyoruz ki, ayyuka çıkmış. henüz "konztrüktif" aşamasında olan siteleri (yani -> bu) ocak 2008'de yayında. myspace sayfaları malum, -> burda, şarkılar var dinliyoruz neg'zel. bu arada, dip not: 29 aralık cumartesi peyote'de sahne alacaklar. gidiniz görünüz. daha diyecek bir şey bulamıyorum.., joker kelimeyi kullanarak bitireyim: eyvallah.

edebiyat parçası I

2007-12-18T16:58:00.003+02:00

adalet

'don't do it as it's law,
do it with love.'
dedi, hukuk hocası.

intihar süsü

2007-12-03T16:59:00.003+02:00

bu hayatta eksik bir şeyler olduğundan mı yoksa, bu hayata fazla olduklarından mı intihar ettiler?

sineklerin efendisi

2007-11-09T05:55:00.006+02:00

kendi aramızda gibi. ama değil. hem kocaman. hem daracık. ben de ~~dahilim~~ dahildim. radioheadbanger düş(ün)müş. reçel kabına bir şekilde düşmüş her meyve sineği gibi.

yıllar evvel, site sahibi aynen şöyle demişti: "kayda değer içerikli bir site olmasını istiyorum, içinden beyin akan." hmm, evet düşününce, biraz ürkütücü gelebiliyor, ama olay bu. meyve sinekleri.

solo

2007-11-02T14:35:00.003+02:00

yalnızız. bu aslında oldukça ironik ama, bir kabile olarak yalnızız.
.
yalnız kalmak yani sudan çıkmış bir balık gibi hissetmek, ya da belki bana daha uygun olacak bir şekilde suda kalmış bir insan gibi. kuyruğunu bir oraya bir buraya savurarak birinin seni tekrar suya atmasını beklemek, telefonununda kayıtlı insanları hızlıca gözden geçirmek. gelen mesaj sesiyle telefona umutla hayvani bir duyguyla saldırmak. ya da daha beteri, umutla saldırdığın telefonun aslında bir süre önce gönderdiğin bir mesajın iletildi raporuyla inlediğini öğrenmek. yalnızlık, sanırım elde bir şey olmaması. bilgisayarın açma kapama tuşuyla bir an için, ya da bazıları için saatlerce, son bulduğu sanılan bir şey. kocaman bir şey. hepimizden büyük. hepimizin içinde. fizik kurallarına aykırı bir olgu. yıllar önce bir bütünken ikiye bölünen bedenlerimizin aslında diğer parçaları için kıvrandığına dair hikayelere inanmamın sebebi. hani uyku hasretinin getirdiği bir yatakla bütünleşme duygusuyla, yatakta sarılan taraflardan biri kıpırdanır ve mırıltılar çıkararak arkasını döner ya, o da bir çeşit yalnızlık.
.

ama insan her şeye alışan bir varlık.

işte o yüzden öğrendim ki, yasak: yalnızlığımızdan asla kimseye., bahsetmiyoruz.

varyete

2007-05-21T00:19:00.006+03:00

fairuz derin bulut'unki, hakikatli bir şekilde maniac bir musik.

bir meyhanede yurdumun çözümsüz dertli birkaç insanının o ruh halinde yaşamayı kabullenip belki artık çözülmeyeceğini bildiklerinden kendilerince bir dünyada unutmaya, eğlenmeye çalışmasıyla ilgili. orada olmaktan bıkmış aşırı makyajlı bir dansözle ilgili bir de. ya da bunları bir kenara bırakın. evet, bir kenara bırakmakla ilgili.

ben de bir şeyleri bir kenara koyup "ne saçmalıyoruz olm biz" diyorum. aklımda kelebekler uçuyor. oturmaya mı geldik... dünyaya.